· 

Gastblog Julia Stichting Dierenthuis

"Moet je vanmiddag werken?" vroeg de kapper terwijl ze probeerde de bos stro op mijn hoofd

te fatsoeneren. "Ja" zei ik maar. Dat is het makkelijkste antwoord.

Wanneer je bij Stichting Dierenthuis woont, is er altijd werk aan de
winkel. Zeven dagen in de week; ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds.
Net een gewoon huishouden :)!
We soppen en we dweilen. We wandelen met de honden en we knuffelen met
de katten. We beantwoorden mails en we schrijven verhaaltjes voor
Facebook.
Onze ruim 170 honden consumeren tig kilo’s voer per dag. Wat erin gaat,
moet er ook weer uit natuurlijk. En wie ruimt dat op? Fikkie niet, die
loopt er enthousiast en uiterst behulpzaam nog even doorheen. Bedankt,
Fikkie!

Ook de (circa) 600 katten zorgen ervoor dat hun personeel zich
niet hoeft te vervelen, kattenbak na kattenbak wordt verschoond.
Ondertussen draaien de wasmachines overuren. De honden en de katten
worden voorzien van eten en drinken, en, indien nodig, een pilletje of
poedertje.
Zoals ik al zei, net een gewoon huishouden. Maar dan in het tiendubbele
kwadraat!


Vervelen doe je je nooit bij Dierenthuis. Soms kun je een dagje iets
rustiger aan doen, omdat er voldoende vrijwilligers en stagiaires zijn
die de verzorging van de dieren en de schoonmaakwerkzaamheden voor hun
rekening nemen. Maar de plannen die je voor die dag maakt, vallen
meestal in duigen. Er is altijd wel wat.


Bijtertje Joris duikt in de vijver op de binnenplaats. Het lukt hem niet
om er zelf weer uit te klimmen. Haal ik een netje om 'm eruit te vissen
of durf ik 't aan om hem met m'n blote handen te helpen?

Ik besluit tot het laatste, de arme ziel zal het koud hebben dus ik wil 'm zo snel mogelijk
op het droge hebben. Hij is me zo dankbaar dat hij vergeet te bijten.
Phew :)

Joris z'n zwempartij heeft mij ook een nat pak opgeleverd, dus ga ik
me even omkleden. Ik deel mijn vertrekken met een aantal honden en
katten.
Terwijl ik m'n laarzen uittrek zie ik deugniet Mo vol trots op bed
zitten,met iets in z'n bek. Wat dat iets is, weet ik niet. Dat het niet in zijn
bek hoort, weet ik wel. Kleine Mo is een kleptomaan eerste klas. Ik heb
al een Labello, aspirientjes en haarspeldjes uit de tuin opgegraven.
Hinkend op één gelaarsd been hoor ik de woonkamer-honden ongeveer
allemaal tegelijkertijd tekeer gaan. Ongetwijfeld staat er iemand aan het hek.

Ik trek m'n natte laars weer aan en loop naar de poort.

Lieve mensen brengen dekens, speeltjes en brokjes voor onze dieren. Ik vraag of ze even
binnen willen komen. Ja, dat vinden ze heel leuk!


Na het onverwachte bezoek probeer ik me opnieuw te ontdoen van m'n natte laarzen.

Op m'n sokken check ik snel de mail.

Ik zie een aanvraag voor een hond, en die brengt me tot tranen.

Een lief, oud, ietwat schuw hondje. Zwaar verwaarloosd op straat aangetroffen. Het diertje heeft
bijna geen tanden meer en z'n kaak is misvormd. Hoe zou dat nou gekomen zijn?
...
'Julia, kun je even komen?' hoor ik een stem op de gang vragen.

Geen tijd voor tranen.

Hup, weer in m'n natte laarzen.
Ach, vanavond zijn ze nog steeds nat. Dan is het me vast gegund ze uit
te trekken :).

Reactie schrijven

Commentaren: 0