· 

Ik, raar ?!

RAAR

"Jij doet altijd van die rare dingen." zei iemand me toen ik enthousiast vertelde over mijn plannen iets te organiseren voor het goede doel.

Green Cuisine was geweldig.

Leuke setting, lieve gasten, lekker eten, fijne muziek.

"En wat verdien jij er dan aan?"

"....uhm...niks...geen geld...want dat bedoel je toch?"

"Echt niet? Je bent lief hoor...maar echt raar."

En daar kon ik het mee doen.

 

Take 1

 

Raar...enkele van de definities van het woord raar zijn: vreemd, zeldzaam en afwijkend van gewoonlijk.

Tsja, dat is dan maar zo...het boeit me eigenlijk niet.

Want al heeft Green Cuisine me dan financieel niks opgebracht, het leverde me van alles op.

Spanning...want de media aandacht rondom Green Cuisine vond ik écht wel spannend.

Misschien dat een artikel (mét foto) in een streekkrant en een interview voor een regionale televisie zender niks bijzonders lijken als je het zo leest, maar ik vond het heel wat!

Je kunt dan wel een evenement bedenken, maar hoe dat naar buiten gebracht zal worden door een krant of tv zender kan ver af liggen van hoe je het zelf in je hoofd hebt.

Het artikel in de krant kreeg meteen mijn goedkeuring.

Precies de tekst die ik in had gestuurd.

Foto van de website. Check. En ook qua formaat precies zoals ik het hoopte. (Lees; niet te groot.)

 

Het interview voor de televisiezender...

"Geef maar aan als je een antwoord overnieuw wil doen."

Dank je...dat zal ik onthouden...

Maar zodra de camera aan stond kon ik alleen maar denken: "Sil, niet te snel praten!"

Met als resultaat dat ik woorden als vegetarisch en culinair ineens erg moeilijk vond om uit te spreken. En ik als antwoord op de vraag: "Denk je dat vegetarisch eten gezond is" als antwoord gaf:

"Zie ik er ongezond uit? Ik ben 42 jaar, dit jaar 30 jaar vegetariër én ik heb een prachtig gezond kind op de wereld gezet."

Gelukkig is dit er uitgeknipt...want ten eerste ben ik geen 42 maar 41 jaar en was mijn antwoord niet alleen wat te ad rem maar ook niet erg passend.

Ik zat niet tegenover een kennis of een vriend(in) maar een verslaggeefster en een cameraman.

 

Ook de volgende vraag met bijbehorend antwoord zijn niet op televisie verschenen:

"Welke chef kok zou je voor de volgende editie van Green Cuisine willen uitdagen?"

Waarbij ik zonder na te denken ineens geen cameravrees meer had en antwoordde:" Sergio Herman natuurlijk!"

Ik draaide mijn hoofd richting de camera en zei: "Dus als je kijkt Sergio..."

 

Al hoofdschuddend en met zweethanden ben ik na het interview richting mijn auto gelopen.

Nee...dat liep heerlijk soepel dat interview...

Vrienden en familie konden hun lachen niet inhouden toen ze hoorden van mijn komende televisie debuut.

"Ik moet nu al lachen. " en " Jij en voor de camera" en ook "Dat zal wat worden."

 

Hart

 

Na een paar dagen verscheen het interview op tv (CTV Zeeland) én op Twitter en Facebook.

En ja, ik praatte veel te snel en je zag me moeite hebben met de vraag: "Zal het geen problemen opleveren, de grote veestapel in Nederland, als iedereen vegetarisch gaat eten."

Want in een halve seconde dacht ik: "Hoe beantwoord ik deze vraag netjes zonder de woorden slachten, schandalig, onnadenkend en zijn ze daar in Den Haag helemaal van de toiletpot afgehaald, te gebruiken."

Wat dit mij opleverde?

Ik leerde dat als je praat over een onderwerp vanuit je hart, het niet uitmaakt of je alles perfect zegt en dat je niet perfect hoeft over te komen.

 

Op de dag van Green Cuisine zelf heb ik de gasten bediend.

Wat mij opleverde dat ik met iedereen persoonlijk een gesprek aan kon gaan, ik kon zien of mensen het naar hun zin hadden en het eten smaakte.

En ik merkte dat ik het nog steeds leuk vind om in de horeca te werken en te zorgen dat mensen een gezellige middag hebben.

(Nee, die tijd ligt achter mij, ik zal geen switch meer maken maar leuk vond ik het absoluut!)

 

De blijde gezichten van de twee vrijwilligers van Stichting Dierenthuis toen we de bon, met daarop het bedrag dat Green Cuisine doneerde, gaven.

De dankbaarheid van de twee (voor mij onbekende) gasten die op mijn kosten naar Green Cuisine mochten komen omdat ze het financieel niet breed hebben.

Mijn lieve familie en vrienden die me steunden door erbij te zijn die middag. (Ookal past vegetarisch eten niet in hun normale leefpatroon.)

De zangeres en (haar trotse ouders) die met overgave haar (ook zelfgeschreven) nummers zong en met verschillende muziekinstrumenten begeleidde.

 

En zo kan ik nog wel even doorgaan...DAT leverde het mij dus allemaal op!

En ik vond het super!

 

Is dat raar? So be it!

Krijgt Green Cuisine een vervolg? Hell yeah!

 

Lieve groet,

 

Silvia.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Sandra (zaterdag, 15 april 2017 13:29)

    Mooi verwoord Sil !! Je hebt je hart op de juiste plaats, be proud for yourself.....
    Liefs San. Xx

  • #2

    Annika (zaterdag, 15 april 2017 13:51)

    Lieve sis. Anders is niet raar anders is creatief en vrijdenker, niet in hokjes, je eigen dingen doen , vanuit je hart.
    Daar bewonder ik je voor en bij de volgende green quisine ben ik er weer bij!!! Dus Sergio hermans bring it o
    n!!!

  • #3

    Eva (zaterdag, 15 april 2017 14:36)

    Met een grote glimlach je verhaal gelezen. Supertrots op de stappen die je zet (en nog gaat zetten) en dat ik je daartoe en stukje heb mogen inspireren. X