· 

Iemand?

Kan iemand mij alsjeblieft dingen uitleggen?

Zodat ik ze begrijp en ik er dus niet meer over na hoef te denken?

Dat ik het "Aha moment" krijg en het dan van mijn " WAAROM?!?!?!"-lijst af kan strepen?

 

Een van de dingen die op dit moment hoog in die lijst staat; Verdeeldheid.

Een ander woord voor onenigheid, ruzie, gespletenheid of disharmonie.

 

Honden staan de laatste tijd behoorlijk in de actualiteit.

Bepaalde honden dan.

Televisie, kranten en Facebook (er zijn daar zelfs speciale pagina's voor aangemaakt) laten een soort van verdeeldheid zien, die ik niet kan plaatsen.

Benamingen als Hoog Risico honden, Vechthonden en Power Breeds vliegen je om de oren.

Zo ook ieders reactie op het lezen of horen van deze woorden.

 

Monsters

 

Er lijkt een lijst te komen...een lijst die bepaald welke hond een monster is.

Monsters, die liggen meestal aan een ketting, in een donkere grot. Vals te wezen, soms ook een schat te bewaken.

Of onder het bed van kinderen, soms ook onder die van volwassenen.In ieder geval in het donker.Ze mogen zeker het daglicht niet zien. Want daglicht, de zon, dat is voor lieve wezens. Niet voor monsters.

Deze lijst bepaald hoe de monsters mogen leven, of ze los mogen lopen, mettertijd ook waar ze mogen lopen en zelfs of ze mogen leven.

 

Natuurlijk volgt elke hondenliefhebber dit nieuws op de voet.

Liefhebbers ontpoppen zich als ware monster-experts, en vertellen elkaar op allerlei manieren dat zij weten welke hondensoorten altijd al monsters waren, en dat de tijd is gekomen dat iedereen dit weet.

Mensen die het helemaal eens zijn met de monster lijst en dit niet onder stoelen of banken steken totdat hún hond op de lijst verschijnt of de lieve hond van hun ouders of beste vriend.

"Dat is geen monster, dat ras doet geen vlieg kwaad"!

"Oh nee?!" typt een ander als reactie " Op die en die dag deed de hond van 2 straten verderop dat en dat, dat ras hoort zéker op de monster lijst!"

 

" Dat zijn honden voor a socialen mensen!"

" Klere beesten zijn dat!"

" Dat zijn van die honden die uit het buitenland komen!"

" Zulke honden horen niet in een gezin met kinderen."

" Moet je maar een pup nemen."

" Met een hond uit het asiel vraag je om problemen."

" Gelukkig heeft de mijne een stamboom en is dus eigenlijk geen monster."

 

Mazzelaar

 

De verdeeldheid die ik langzaam zie ontstaan, tussen hondenliefhebbers onderling, vind ik ronduit beangstigend.

Speelden de grote en de kleine hond tot voor kort nog gezellig met elkaar op het grasveld, nu staat 1  van 2 op de lijst en dus vraag je om problemen. Niet meer doen dus.

 

De hond, een herplaatser (zijn baas en bazinnetje gingen pas uit elkaar) staat wel op de lijst, maar heeft een stamboom. Monster én Mazzelaar.

De hond uit het buitenland, een zwerver, geslagen, geschopt, bijna verhongerd, soms nog angstig, maar volop aan het socialiseren, op de lijst, geen stamboom. Monster.

 

Lieve mensen, zijn we vergeten dat elk dier anders is, zoals elk mens anders is?

Dat de een in zijn vrije tijd graag naar concerten gaat en de ander naar het strand wil en daar de rust en stilte op zoekt?

De een extrovert is, de ander introvert?

Dat wat je meemaakt, je vormt?

Je opvoeding of het gebrek er aan, je de mens maakt die je bent? Zo ook de hond?

Dat als je medicijnen neemt, om welke reden dan ook, je anders kan reageren op bepaalde situaties?

Zo ook de hond?

Dat iedereen graag begrepen en gewaardeerd wil worden? Zo ook, ELKE hond?

 

DNA

 

In de jaren zeventig zorgde de media er voor dat veel mensen "wisten" dat een bepaald hondenras eigenlijk vermomde monsters waren, in de jaren tachtig bleek dit een foutje... het was een weer ander ras.

In de jaren negentig bleek toch écht een ander hondenras monster-DNA te hebben.

In de jaren voor de eeuwwisseling bleek men weer abuis en waren de echte monsters "gevonden".

 

De REBEL! familie bestaat uit zwervers en ook dieren uit het asiel, ze komen uit Nederland of daarbuiten.

Ze hebben veren, lange staarten of gecoupeerde staarten, puntoortjes, flaporen, snavels.

Sommige hebben medicijnen nodig, sommige lange wandelingen, sommige een plaats om te verstoppen.

De een krabbelt als je probeert zijn vacht te aaien, de ander zoekt steun en staat of ligt waar jij bent.

 

De monsters, lieve vrienden van dieren, zijn we dat niet zelf?

Willen wij eigenlijk gewoon dat de hond, of welk ander dier dan ook, zich aanpast aan ons?

Blaft, zwijgt, speelt, rust, wandelt en eet ...wanneer wij vinden dat dat moet?

 

Nogmaals, kan iemand mij alsjeblieft uitleggen, waar al die verdeeldheid ineens vandaan komt?

En bovenstaande monster vraag?

 

Bij voorbaat dank.

 

Lieve groet,

 

Silvia.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Lucy (zaterdag, 20 mei 2017 08:37)

    Wat kan jij dat weer mooi omschrijven, maar dat terzijde. ..
    Helaas heb ik geen antwoord voor je...
    Kweet wel dat de mensen aan t veranderen zijn en dan vooral hun normen en waarden !
    Ik denk dat daardoor,onder andere, de beesjes de dupe daarvan zijn!
    Maar Sil...keep up the good work !
    Iemand moet voor ze opkomen,zelf kunnen ze dat niet.
    Hoop dat iedereen een keer gaat beseffen dat je zo niet met dieren om mag gaan,want trouwere vriendjes bestaan er niet.
    Tis de mens die ze in bepaalde hokjes stopt,een naam geeft (zoals monster) .
    Maar wees eerlijk.....is t niet de mens wat eigenlijk hier het monster is ?