· 

Elkie Stichting

Op een zonnige maandag in juni reed ik richting Tholen voor de eerste REBEL! on the Road.

Over kronkelende dijken vol bloemen reed ik naar...

de Elkie Stichting.Of eigenlijk DOT.

De afkorting van Dierenopvangcentrum Tholen.

Onder 1 dak vind je daar de Elkie Stichting, waar men asieldieren opvangt en met de Dierenambulance uit rijd én het CVAB (Centrum voor Attitude en Begeleiding) en het pension.

Verwarrend? Vooral heel veel onder 1 dak en daarom de reden waarom ik er een kijkje wilde nemen.

 

Warm welkom

 

Het terrein op rijdend zie je meteen al veel bedrijvigheid.

Een hond gaat net een wandeling maken en er staan 2 mensen in de ruime ontvangstruimte te wachten om hun huisdier op te halen die er in pension zat.

Aan een tafel zit een stagiaire te werken aan opdrachten voor school.

Terwijl ik wacht, kijk ik door het raam naar een gezellige kamer met katten die tevreden liggen te spinnen op een bank of in een kast.

Later hoorde ik, dat dit de pension katten zijn.

Wat fijn om zo te mogen logeren!

Ik dacht altijd dat een kat in een pension in een (ruim) hok zat!

 

Zodra de mensen met hun hond weer huiswaarts gaan, word ik hartelijk ontvangen door Renee (zij is de vaste medewerkster) die achter de balie zit.

De hondenkoekjes en het kattenvoer die ik mee genomen had worden dankbaar aangenomen.

Het mooie vond ik, dat ze zelfs een beetje verrast leek.

Ik reageerde door te zeggen:"Als je ergens op visite gaat neem je iets mee, toch?"

Renee lachte en stelde voor, meteen aan de rondleiding te beginnen.

Dat kon nu, want ze hadden wat meer stagiaires dan anders die dag.

Want normaal gesproken gaan de werkzaamheden continu door.

Of ze nu met 4 of met 7 mensen zijn.Er is altijd iets te doen.

 

In de eerste ruimte zie ik Jessica (ze is een vaste oproepkracht) met enkele kittens.

Ze mogen even de pootjes strekken en op verkenning uit. De moederpoes kan zo even op haar gemak eten en drinken.

Ik zie ook meteen de andere asielkatten.

Ieder heeft zijn of haar eigen (trieste) verhaal en na verhaal nummer 3, neem ik me zelf voor, elke kat en elke hond die ik daar zie, onder de aandacht te brengen...Be a voice not an echo!

 

Voor ik het weet, zijn we bijna een uur verder en heeft Renee me verteld hoe ze daar terecht is gekomen.

En wat ze zo fijn vind aan het werk daar.

Cok en Angeline Verhoek, zitten even buiten met enkele vaste oproepkrachten en stagiaires.

Even, want er is veel te doen.

En het hoogseizoen is nog niet eens begonnen.

Het eten geven van alle dieren, kennels en hokken schoonmaken, medicijnen geven en het wandelen van de pension en asiel honden neemt zoveel tijd in beslag s'ochtends, dat het nadat alles gedaan is, al weer tijd is voor de middagronde met de honden.

 

Bejaard

 

Na een drankje en een fijn gesprek met Cok en alle anderen over o.a. de Dierenambulance, lopen we verder en ik verbaas me er over hoe groot het er is.

We staan in een ruimte waar de week erop een rommelmarkt zal worden gehouden op de Open Dag. In het Hoogseizoen staan er in die grote ruimte

ook nog eens kennels om alle pension en (helaas ook) asiel honden te kunnen huisvesten.

We lopen langs de kennels, ik zag er van te voren een beetje tegen op.

Want als ik iets probeer te vermijden, is het het zien van die zielige kopjes achter de tralies van hun kennel.

De katten lagen lekker te dutten maar de honden zoeken of aandacht óf blaffen dat ik uit de buurt moet blijven.

Renee vertelt me welke honden er in pension zitten en ook dat sommige honden vaker komen in dag pension.

Dag pension?

Mensen die moeten werken en geen oppas hebben voor hun hond brengen ze daar bijvoorbeeld 2 tot 3 x in de week.

Wat een goede oplossing!

In een andere kennel zie ik 2 grijze snoetjes, 2 bejaarde hondjes.

Zij zitten in de zogenaamde Seniorenopvang.

Als mensen door omstandigheden niet meer voor hun oude hond of kat kunnen zorgen mogen ze vanaf 9 jaar (en bij grotere hondenrassen vanaf 7 jaar) in Tholen waardig oud worden.

Er staat een bankstel en een tafel, net een huiskamer...

Renee vertelt dat er ook vloerverwarming is.

Wat fijn voor de oude stramme lijfjes!

 

Pas op

 

Omdat Renee zoveel vertelt en zo positief over elk dier praat, heb ik geen moeite om langs de kennels te lopen.

Bovendien zie ik Jessicia ook vrolijk heen en weer lopen met honden die net gewandeld hebben of net mogen.

Een stagiaire vraagt aan Renee of de achterste kennel open mag.

"Waarom niet?" vraag ik haar.

En dan wijst Renee me op de bordjes.

Veel kennels hebben waarschuwingsbordjes.

De meeste asielhonden hebben trauma's en/of gedragsproblemen en alleen de vaste medewerkers en oproepkrachten mogen met deze honden gaan lopen en ze ook voeren.

Veiligheid voor alles.

Zowel voor de medewerkers als voor de dieren.

 

Angeline

 

Ondertussen tolt mijn hoofd van alle verhalen.

Van honden die veel te lang alleen hebben moeten zitten in een bench,

een baasje die ziek is geworden tot een prachtige Akita die plaats moest maken voor een baby.

 

Terwijl we terug lopen naar de ontvangstruimte vertelt Renee me over Angeline en de gehoorzaamheidstrainingen die ze meerdere malen in de week geeft en de lezingen en informatie avonden die er in de Hondenhut gegeven worden.

 

Ik vraag of ik foto's mag maken van de asieldieren.

Want nu ik van elk dier zijn of haar geschiedenis ken, voel ik me verplicht te doen wat ik kan om hen onder de aandacht te brengen.

Ieder dier verdiend een tweede (derde, vierde of vijfde!)kans.

 

Jessica loopt met me mee want ik weet door alle informatie niet meer wie wie is.

Voor ik het weet, hoor ik nog meer over elk dier en ik zie de schittering in de ogen van Jessica, als ze vertelt over een hond die pas een gouden mand heeft gevonden.

We staan even stil bij Binti, een Hollandse herder teefje.

Binti blaft de longen uit haar lijf. Nog geen jaar oud en een heel leven voor zich heeft ze een angst agressie opgebouwd en ze kent me niet, dus springt ze zo hoog ze kan en blaft wat af.

Ik zie in de ogen van Jessica, dat ze zó graag Binti haar gouden mandje wil zien vinden.

Binti zoekt een huis met een prikkelarme omgeving.

"Het is echt zo'n geweldige hond" zegt ze, terwijl ze Binti even een knuffel geeft.

 

Zo laat al?

 

We passeren weer enkele stagiaires die net klaar zijn met wandelen en zien vrolijke honden hijgend naar hun bak water lopen om te sloeberen.

Van Renee horen we dat er net een baby egeltje is binnengebracht.

"Wat? WAAR?"

Een stagiaire zit met een grote glimlach (snap ik volkomen!)op een kruk en geeft geduldig het piepkleine egeltje te eten met een pipetje.

 

"Vangen jullie ook egeltjes op?" vraag ik Angeline.

Nee eigenlijk niet.

Maar wat te doen met zo'n weerloos diertje als ze er mee aan de deur staan?

Renee en Angeline bespreken waar het egeltje nu naar toe gaat, want nu het de eerste zorg heeft gekregen, gaat het naar de dichtstbijzijnde egelopvang om verder aan te sterken.

Ondertussen zie ik steeds meer dames rond de balie.

Ze bespreken de dag en ook dingen die er de volgende dag moeten gebeuren.

Hoe laat is het dan? Kwart over 5.

Een kwartier na sluitingstijd al.

Tijd om afscheid te nemen.

 

Wat een fijne plek.

Wat een lieve mensen, met het hart op de juiste plek.

Ze werken hard, met passie, met liefde en dit dag in dag uit.

 

Wil jij een dier adopteren? Neem eens een kijkje op hun website.

Een donatie is ook altijd welkom. Voer natuurlijk maar ook dekbedovertrekken of

kunststof manden bijvoorbeeld.

En je kunt ook een dier op afstand adopteren.

 

Dank jullie wel Cok, Angelina en alle medewerksters.

Ik ben erg onder de indruk van jullie centrum.

Tot snel. Want jullie zien mij zeker nog eens!