· 

Gastblog Dominique met hulphond Ulli

Hoe Ulli mijn leven veranderde.

Van "mevrouw in de rolstoel" naar "mevrouw met de hulphond".

In april 2010 ontmoette ik een witte Golden Retriever die mijn leven zou gaan veranderen op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Ik was vijftien jaar oud toen ik na jaren van sukkelen met mijn gezondheid uiteindelijk flink invalide raakte.

Zoals we allemaal weten is volwassen worden een heel proces, maar dat geldt ook voor het aanvaarden van een beperking en bij mij vielen die twee dingen samen.

Ik kreeg een enorme bewijsdrang.

Ik zou "ze" wel even laten zien dat ik heus wel gewoon mij VWO af kon maken, want als ik gezond was 

had ik dat toch ook gekund?

Ik zou "ze" wel even laten zien dat ik gewoon op kamers kon gaan wonen zoals ieder ander, want anders had ik dat toch ook gedaan?

Dat ik als gehandicapte in een stad ging wonen waar ik helemaal niemand kende en er voor het eerst zelfstandig ging wonen, was bijzaak.

Ik ging communicatie studeren, maar uiteraard zou ik niet een gemiddelde student zijn, ik zou "ze" wel even laten zien dat ik bij de besten van mijn jaar zou horen.

Ik kwam in aanraking met zitskiën, bleek er goed in te zijn.

Maar je voelt hem al aankomen: natuurlijk zou ik wel zorgen dat ik bij de top ging horen, want ik zou 

"ze" wel even laten zien dat ik dat echt wel kon.

Die "ze" die ik steeds een poepje wilde laten ruiken, was natuurlijk niemand anders dan ik zelf.

Ik hoef(de) me tenslotte tegenover niemand te bewijzen; ik was enkel en alleen in strijd met mijzelf!

 

Ulli

 

En dat inzicht heb ik door Ulli gekregen. Blijkbaar had ik een (hulp)hond nodig die me dat zou laten realiseren.

Weet je, bij mensen kun je altijd nog denken dat ze met je omgaan omdat ze je zielig vinden.

Terwijl ik zelf 100 % zeker was dat mijn vrienden met me omgingen omdat ze me een leuk mens vonden,

tóch blijft er altijd dat stemmetje in je hoofd.

Bij een hond hoef je daar niet bang voor te zijn; die heeft geen dubbele agenda.

Een hond houdt van je zoals je bent.

Ulli houdt van mij zoals ik ben.

Voor Ulli maakt het niet uit dat ik inmiddels een been mis, dat ik meer dan 20 uur per dag op bed lig en

de rest van de tijd in een rolstoel zit, dat mijn spieren helemaal niet of niet werken zoals ze zouden moeten...voor Ulli maakt het allemaal niet uit.

En door zijn onvoorwaardelijke liefde en steun, ben ik ook van mezelf gaan houden.

Eindelijk realiseerde ik me dat ik prima ben zoals ik ben.

Dat ik net zo veel waard ben als ieder ander, dat ik er net zo goed mag zijn.

Alleen wijkt zowel mijn lijf als mijn leven "ietsje" af van dat van de meeste mensen. That's all!

 

Buitenwereld

 

Naast dat Ulli bij mij innerlijk een verandering op gang bracht, gebeurde dat bij de buitenwereld ook.

Mensen die bij ons in de wijk woonden en ik vaak naar me zag kijken en aarzelen, maar vervolgens toch niets zeiden, begonnen nu een praatje.

Ze zeiden dat ze Ulli een mooie hond vonden of vroegen wat hij nu precies allemaal voor me deed.

Ineens was ik niet zo eng en onbereikbaar meer.

Was ik niet meer 'die vrouw in de rolstoel" maar "de vrouw met de hulphond".

En blijkbaar gaf dat openingen voor een gesprek.

Want de keer erna riepen ze iets over het weer en de keer erna hadden we een "echt" gesprek.

Sommige van deze contacten zijn uitgelopen op ware vriendschappen, maar ook zonder dat is het gewoon 

fijn om eens een praatje te maken.

Neem ik die mensen kwalijk dat ze nooit wat tegen me zeiden? Nee, absoluut niet.

Ten eerste kwam ik nooit buiten, ("Wat moet ik doen dan, doelloos rondjes rijden?")maar vaak is het ook

onwetendheid.

Mensen willen wel wat zeggen,maar weten niet wat, zijn bang voor je reactie.

De enige manier om dat te veranderen is zichtbaar te zijn en te laten zien dat je een gewoon mens

bent net als ieder ander. Maar goed dat is een andere discussie.

Ulli gaf ze een reden om een praatje met me te beginnen en zo groeiden mijn sociale contacten uiteindelijk ook!

 

Weerstand

 

Nog even verder gaand op het naar buiten gaan: dankzij Ulli heb ik ook een veel betere weerstand

gekregen. Waar ik vroeger amper buiten kwam, moet ik nu immers naar buiten om hem uit te laten.

Hierdoor is mijn weerstand verbetert en ben ik minder vatbaar voor virussen.

Niet slecht voor iemand bij wie een longontsteking verregaande gevolgen kan hebben omdat ze haar

buikspieren niet kan gebruiken en verzwakte ademhalingsspieren heeft en dus niet goed kan (op)hoesten.

 

Hulp

 

Op straat voel ik me dankzij Ulli minder kwetsbaar. Ik weet nog dat ik Ulli een paar weken had en 

we toen gingen kamperen. 

Op een ochtend liet ik Ulli net buiten de camping uit en ineens bedacht ik me; "Goh ik kan wel even naar de supermarkt verderop rijden om verse croissants te halen voor het ontbijt."

Zonder hem had ik dat never nooit gedaan, omdat ik altijd leeuwen en beren zag.

"Stel dat er iets gebeurt onderweg, Stel dat ik het geld niet uit mijn portemonnee gepakt krijg, Stel dat..."

En nu maakt het me niets uit, want Ulli was toch bij me? Dus het zou wel goed komen!

 

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de praktische kant, hoe Ulli mijn leven veranderd

heeft.

Dankzij Ulli kan ik zelfstandig wonen met de hulp van thuiszorg.

Anders had ik nog voor mijn 30e in een verpleeghuis gewoond en ik ben heel blij dat ze bestaan, maar ik hoop toch dat het heel wat jaartjes duurt voor ik daar beland!

Het feit dat je minder afhankelijk bent van hulp van andere mensen.

Dat je ergens binnen kunt komen waar je niemand kent, maar je niet meteen een vreemde hoeft te vragen je uit je jas te helpen.

Niet dat iemand me dat ooit geweigerd heeft, maar dat wil je helemaal niet als je iemand net leert kennen!

Dan wil je op gelijk niveau met iemand staan en geloof me, als hulpbehoevende en hulpverlener is dit

nooit het geval!

Natuurlijk heb ik nog altijd zorg nodig van betaalde zorgverleners en mijn mantelzorgers.

Een hulphond is geen super robot, maar dankzij hem heb ik toch nog enige privacy en kan ik mij

in en om het huis veel beter zelfstandig redden!

 

Meer dan goud

 

Dus ja...een hulphond is (meer dan) goud waard!

Het is niet alleen een verrijking van je leven; hij vergroot je zelfstandigheid, je zelfredzaamheid,

je wereld in het algemeen en is tegelijkertijd ook nog je psycholoog en je maatje.

Niet slecht voor een hulpmiddel op vier poten met een natte neus en een zwiepstaart toch?

 

Ulli is inmiddels negen jaar oud en gaat genieten van een welverdiend pensioen.

Eind september zal zijn opvolger Mika bij ons komen wonen.

Ben je benieuwd naar hun leven als hulphond?

Volg ons dan via www.facebook.com/servicedogulli

 

Foto: Fotografie Esperanza