· 

Ananas, hennep en bamboe

Als 25 jaar geleden iemand tegen je zou zeggen, dat er een tijd zou komen dat je kaartjes voor een

concert, een vakantie of zelfs een date zou regelen via een telefoon die je overal mee naar toe zou 

kunnen nemen, had je die persoon waarschijnlijk hard uitgelachen...

Je regelt nu bijna alles via de mobiele telefoon, sluit een verzekering af, besteld het avondeten via een app, en in minder dan 10 minuten regel je, dat dat superleuke jurkje voor dat feestje dat je overmorgen hebt, morgen bij je aan de deur gebracht zal worden.

Dingen die nu zo normaal zijn, en vroeger bijna onmogelijk leken.

Zo zal het in de toekomst ook zijn.

Altijd.

 

Feestelijke aangelegenheden

 

Toen ik halverwege de jaren 80 (oei, dat klinkt ver weg!) op een verjaardag van een vriendin vriendelijk alle hapjes met knakworst, frikandel en bitterballen afsloeg, vonden de gastvrouw en de andere genodigden dat ik wel een héle goede reden moest hebben, om al deze met liefde bereidde snacks niet te willen eten.

Toen ik vertelde dat ik uit principe geen dieren at, werd er met grote ogen naar me gekeken.

Maar ach, ze vonden me lief, ze zouden wel een oplossing voor me vinden.

En met een trotse blik zette de moeder des huizes, toen we met zijn allen rond de tafel zaten, een bordje met vissticks voor mijn neus.

Zo, opgelost. 

Dat had ze toch maar mooi bedacht.

 

Kerstmis en Pasen, dagen die je vaak met familie doorbrengt.

Het bleek voor mijn omgeving vaak lastig om met "mijn situatie" om te gaan.

"Wat moet Silvia dan eten?" werd er vaak in mijn bijzijn gezegd.

Alsof ik door mijn keuze in een andere wereld was terecht gekomen.

Ze zagen me wel, maar hoe kan je "normaal" met iemand communiceren die ineens zulke rare ideeën 

heeft?

 

Shoppen

 

Het is ook moeilijk.

Dingen die jaar in jaar uit "prima" werken, lijken daardoor goed te zijn.

Maar achter het woord prima zit vaak een hele geschiedenis die mensen vaak niet weten of niet willen weten.

Lang leve de mobiele telefoon.

Misstanden in naaiateliers in bijvoorbeeld India, varkens of kippenhouderijen, slachthuizen.

Dankzij onder andere de camerafunctie op de telefoon, die 25 jaar geleden nog een onmogelijk iets leek, zien we nu wat er ver weg (kinderen die uren werken in stoffige werkplaatsen waar ze niet uit mogen tot hun ellenlange dienst er op zit) en dichtbij (achter gesloten staldeuren of tijdens en na de ritten van dieren, die hun laatste angstige momenten tegemoet gaan) gebeurd in de wereld.

Stiekem gefilmd door mensen die er niet meer tegen konden. Tegen de leugens en het bedrog.

 

De keuze is altijd aan jou.

Kijk je er na of scroll je door?

Klik je weg en denk of zeg je hardop: Ik kan me het leed van de hele wereld toch niet aantrekken?

Alles wat je koopt, doet of juist niet doet, heeft een effect.

Zoals een kiezelsteen die je in een kalme vlakke zee gooit.

Het lijkt niks te doen maar het veroorzaakt wel degelijk verandering.

 

Hip in fruit en planten

 

Als je nu iemand vertelt dat je nieuwe sneakers van ananas zijn gemaakt en je shirt, waar je net een compliment over gekregen hebt, van hennep, krijg je waarschijnlijk diezelfde blik die ik destijds kreeg

op het kinderfeestje.

En verwacht die persoon ook een "goede" uitleg van je "vreemde" gedrag.

Schoenen zijn van leer, niet van fruit.

Bellen doe je thuis of in een telefooncel.

Niet in de trein of in de supermarkt.

Dingen blijven niet zoals ze zijn.

Door de techniek van nu, zien en weten we dingen die we vroeger niet wisten en niet mochten weten.

 

Stel je voor dat we allemaal zouden zien, hoe slecht de kinderen het hebben die onze kleren maken, die we voor minder dan een tientje scoren tijdens een gezellig middagje winkelen.

En dat ons geweten dan gaat knagen.

Dat kost geld, voor de modeketens.

En de boeren, slachthuizen en supermarkten willen niet, dat je twijfelt als je bij de koeling staat.

Dat je ineens het beeld voor je ziet van dat biggetje dat dood tegen de muur geslagen werd.

Of die kip zonder veren die haar laatste adem uitblies, terwijl andere kippen wanhopig over haar heen lopen omdat ze ook willen overleven. En het niet gaan redden.

Daar moet je niet aan denken, dat kost ze geld.

Kuikentjes op een lopende band die de shredder in gaan omdat ze als haantje geboren zijn.

Pasgeboren bokjes die gedood worden omdat ze geen economisch nut hebben.

Zwijgen er over. Dan gebeurd het niet.

 

Keuzes

 

We leven in 2017, er kan en er mag zoveel.

We reizen naar de andere kant van de wereld.

Zelfs naar andere planeten.

We vinden dingen uit die we jaren geleden niet voor mogelijk hielden.

Na de middelbare school er een jaartje tussen uit. Een sabbatical.

Onze ouders konden het niet doen.

Werken moesten ze. Anders kwam er geen brood op de plank.

We hebben nu de vrijheid om te kiezen welk beroep we uitoefenen.

Waar en hoe we gaan wonen.

In een vrijstaand huis dat je laat bouwen of een tiny house, ergens ver weg van de bewoonde wereld.

Wie we liefhebben. 

Of we trouwen of voor altijd single blijven of happy zijn door samen te wonen.

En ook wat we kopen.

De dames en heren, die dachten ons zand in de ogen te kunnen blijven strooien, zijn uitgespeeld.

Misschien nog niet dit jaar (helaas!).

Maar over 25 jaar kijkt niemand meer raar op als je zegt dat je sokken van bamboe zijn gemaakt.

Dan zijn er weer andere dingen waar mensen zich over verbazen.

En dat is best een leuk vooruitzicht.

 

Lieve groet,

 

Silvia.