· 

Geweten, of niet willen weten?

De orka, de grootste van de dolfijnenfamilie.

Ze leven in groepsverband...maar wat als je daar buiten valt...als mens en als dier...?

Was het slim? Nee.

Maar ik deed het toch.

Ik reageerde op een Facebook bericht van iemand waar ik veel van hou.

Niet in woorden maar ik drukte op de verdrietige emoticon.

Degene van wie het bericht was, ging naar een park waar dolfijnen en zeeleeuwen worden gedwongen mensen te entertainen.

En daar werd ik verdrietig van.

En dat mag je laten weten. Want we leven in een vrij land.

 

Maar voor ik het wist kwamen er reacties als:

"Het is zielig maar wat kan je er doen?",

"Dan kun je wel nergens meer heen gaan.",

" Daar heb je er weer zo een.",

"Ja, ik vind het ook zielig maar ik wil ze zo graag in het echt zien, want ik vind ze zo mooi." 

Laat ik de mindere opmerkingen maar achterwege laten.

Een die ik nooit zal vergeten:"Ja, maar in de natuur als er een dier buiten de groep valt dan zal het ook niet overleven".

Uhm??? Wat bedoel je nu te zeggen?

 

 

Struisvogel gedrag

 

En toen ik met de feiten aan kwam, werd men kwaad.

En dat zette me aan het denken.

Hoe komt het toch, dat mensen liever zeggen:"Je kunt er toch niks aan veranderen" dan dat men zegt:

"Dit mag toch anno 2017 niet meer gebeuren, we gaan er verandering in brengen, we weten beter."?

 

Of het nu over entertainment gaat, of over misstanden in bijvoorbeeld fokkerijen, slachthuizen of textielfabrieken.

Ik schreef er in een eerder blog al over...

Dingen die jaar in, jaar uit "prima" werken, lijken daardoor goed te zijn.

Maar als feiten anders blijken te zijn, waarom is de mens dan toch geneigd te blijven hangen in 'het oude vertrouwde'?

 

Op de website van het bewuste park, die natuurlijk geen bezoekers kwijt wil raken, worden zelfs de keiharde feiten verdraaid.

Vrouwtjes orka Morgan, die in 2010 werd gevangen door medewerkers van dit park, werd 18 maanden verklaard en te jong om na aangesterkt te zijn, weer haar vrijheid terug te krijgen.

Actievoerders zeiden vanaf het begin al dat ze 3 jaar was.

En later werd dit ook toegegeven. Alleen was het voor Morgan toen al te laat.

Ze werd verkocht aan zo'n zelfde park in Tenerife.

Er zit nog een lang verhaal achter, een groep van experts bijvoorbeeld, moesten een advies geven van het park.

Bleef ze gevangen of mocht ze terug naar de zee.

Zonder Morgan ook maar in het echt te hebben gezien.

 

En zelfs de schokkende undercover beelden die er vorig jaar gemaakt zijn, waarin je dingen ziet, die nooit meer van je netvlies af gaan, worden goed gepraat.

En men wil het geloven.

 

Roze bril 

 

Want de wereld door een roze bril bekijken is zó veel leuker.

Voor jou dan. Als roze bril kijker.

Niet voor de persoon of het dier dan onrecht aan is gedaan.

Onrecht, voor geld. Knaken, poen, pingping, doekoe, centen.

En jouw plezier. En dat is belangrijk, want het is jouw leven en je leeft maar 1 keer...Toch?

Die persoon en dat dier ook.

 

Je kop in het zand steken....struisvogel gedrag noemt men het ook wel.

Maar het feit dat een struisvogel niet écht zijn kop in het zand steekt, maar enkel plat op de grond gaat liggen met zijn kop en nek, geeft me hoop...

Stiekem, heel stiekem, horen deze roze brilkijkers een zacht geluid.

En daarom steken ze hun hoofd niet in het zand...nieuwsgierig als ze zijn...

Want dat geluid is hun geweten...

En ze moeten luisteren naar hun geweten, of ze nu willen of niet.

Dat kleine stemmetje dat zegt: De feiten liegen niet. En de persoon die mij die feiten voor houd irriteert me. Want roze staat me zo goed.

Dus word ik boos...en noem ik de waarheid-roeper stom, idioot en achterlijk..."

 

En de waarheid-roeper valt ineens buiten de groep.

Of je nu een vriend, een kennis of een familielid bent, ineens "hoor je er niet meer bij".

Roze bril kijkers willen dat iedereen de eenvoudige manier kiest, de vertrouwde weg, het bekende pad.

Want als een ander dat niet doet en hun wijst op het feit dat die weg echt de goede niet is, dan moeten ze toegeven dat het fout was, wat ze dachten.

En dat ze een verkeerde keuze gemaakt hebben.

 

Maar dat kan, daar zijn we mensen voor.

Iedereen maakt fouten.

En het mooie is, dat je elke seconde van de dag verandering kan brengen in je leven, je gedachtegang en de keuzes die je maakt.

 

 

Liefde

 

Onrecht bestrijd je niet met onrecht, met roepen, tieren of afsnauwen.

Onrecht bestrijd je met liefde.

Zweverig? 

Nee, ik heb geen roze bril op...want ik zie het leed.

Ik zie en voel de angst, ik zie de doffige blik in ogen van mens en dier. Daar is niks leuks aan.

 

En door de opmerkingen die ik vandaag las, weet ik weer waar ik alles voor doe.

Laat mij maar buiten de groep vallen. Ik weet namelijk waar ik het voor doe, voor wie en waarom.

Met liefde, héél veel liefde.

Het is een lange weg, maar echt, ECHT (!) roze bril kijkers, er komt een einde aan.

Want jouw geweten, dat roept alleen maar, omdat het weet dat het anders kan.

En dat het zal gebeuren. 

Het vraagt je om mee te helpen, een einde te maken aan onrecht, zodat je later het schaamrood niet op je kaken hebt. Wat dat past niet bij roze.

Schaamrood omdat je weg keek, of er geld voor betaalde.

 

Lieve roze bril kijkers, niemand is perfect, even voor de duidelijkheid.

Maar in plaats van meteen boos te worden, luister eerst eens naar wat dat stemmetje wil zeggen...

 

Lieve groet,

 

Silvia.