· 

Gastblog Sander van Kempen

Vandaag is het een jaar geleden dat ik onderdeel mocht zijn van een te gekke club mensen, die 

Rocco hebben geholpen.

Rocco zat, in een voor hem levensbedreigende situatie, in Spanje

Gelukkig, met hulp van een hoop vrijwilligers, werd Silvia gevonden in Nederland.

Mijn naam is Sander van Kempen (24) en ik heb in de nazomer van 2016 mijn ouders opgezocht in Spanje.

Deze vakantie kreeg een leuke wending!

Mij werd tijdens mijn vakantie in Spanje gevraagd om vluchtbegeleider te zijn van een puppy.

Iets waar ik direct volmondig: "Ja natuurlijk!" op antwoordde.

Een vluchtbegeleider is niets meer dan iemand met een vliegticket, die bereid is om het diertje bij de douane in het ene land af te geven, en hem voor de douane in het andere land op te halen.

 

De vlucht

 

Bij aankomst op vliegveld Alicante ontmoette ik Rocco voor het eerst; Wat een lieverd!

Hij was ietwat gespannen door alle mensen en gebeurtenissen om hem heen, maar ook dolenthousiast.

Na even met hem geknuffeld te hebben en hem wat te laten ontspannen, mocht hij mee met het personeel van de luchthaven.

Tijdens de vlucht moest ik veel aan hem denken....

Zal hij slapen? Is hij niet te zenuwachtig? Zijn er meer dieren in het ruim? Is het licht wel aan?

Wat is de temperatuur daar? (hierover later meer)

 

 

Schiphol

 

Op Schiphol aangekomen werd ons geadviseerd bij de lift naast bagageband 4 te wachten.

Totdat het personeel Rocco weer aan ons zou overhandigen.

Nadat mijn oma (waarmee ik op vakantie was geweest) en ik om en om onze bagage van de band hadden gehaald, moesten we nog een paar minuten wachten.

Het was zover.

Rocco kwam uit de lift in zijn bench, samen met een personeelslid van Schiphol.

Hij leek vrij ontspannen.

Nadat ik mijn eerder genoemde zorgen tegenover het personeelslid had uitgesproken, vertelde ze me dat de omstandigheden in het vliegtuig, voor dieren precies hetzelfde zijn als voor mensen.

Een opluchting!

 

 

Zeker nog een keer

 

Ik heb Rocco vervolgens uit zijn bench gehaald en hij was dolenthousiast om mij weer te zien.

Ik heb hem wat water gegeven, hem wat laten wennen aan de omstandigheden en hem vervolgens begeleid tijdens zijn eerste stappen op Nederlandse bodem....

 

Kortom deze middag heeft me, al met al, een half uurtje extra reistijd gekost, maar wel een half uur, waar ik nu, een jaar later, nog vaak aan denk.

Hoe mooi is het dat zo'n lief beestje, volledig uitzichtloos in Spanje, als het ware bevrijd kan worden en waar jij dan vervolgens een aandeel in mag hebben?

 

In april 2018 ga ik opnieuw naar Spanje. En ook dan zal ik zeker navragen of er een mogelijkheid bestaat, om weer onderdeel uit te maken van deze 'te gekke club vrijwilligers'!