· 

Afscheid nemen bestaat niet...

02.00 uur s'nachts. Op mijn schoot ligt een mager katje met een deken over zijn lijfje. 

Morgen om deze tijd is hij er niet meer. Onze uren samen zijn geteld.... 

In de zomer van 2003 liep ik door de tuin van het huis waar ik toen woonde.

Het was best een grote tuin en ik had niet overal verlichting, dus liep ik met een zaklamp richting 

mijn konijnen.

Toen ik ze wat groente had gegeven, liep ik terug naar het huis en ineens hoorde ik miauwen.

Kleine kreetjes die uit de lucht leken te komen.

Op het dak van de garage zag ik een getijgerd klein katje zitten, en iets verderop, een klein wit met zwart katje.

Het getijgerde katje miauwde nog een keer en ik antwoordde: "Hé kleintjes, hebben jullie honger?"

 

Interieur

 

Iedereen weet dat je een kat (of in dit geval twee) geen eten moet geven, want dan blijven ze komen.

Maar iedereen die me kent, weet dat ik áltijd een hongerig dier zal voeden.

Ik zette wat water en eten op het dak van de garage, en nadat ik de katjes een smakelijk eten en welterusten had gewenst, ging ik slapen.

Het was een mooie zomeravond en ik maakte mij om de katten niet zoveel zorgen.

Veel buren hadden (huis)dieren en ik nam aan dat ze voor het eerst alleen buiten waren.

Nou ja....een stemmetje in me zei, dat ik mezelf dat maar wijs maakte.

 

De volgende dag, toen ik thuis kwam van mijn werk, kwam de overbuurvrouw naar me toe en vroeg me 

of ik geen katje in huis wilde nemen.

Nu zie ik niet meteen "ja" want eerder die week waren er al 2 kleine katten in huis gekomen.

 

"Er liepen hier al een paar dagen twee zwerfkatjes en als jij dan de gestreepte neemt?

Want wij houden de zwart witte, we hebben namelijk al een zwarte kat en een witte hond en die past goed bij ons interieur."

Eerst dacht ik dat ze een grapje maakte...."Hij pas goed bij ons interieur".

Maar ze was niet zo'n grappenmaakster en ik zag geen glimlach op haar gezicht toen ze het zei.

Ze meende het.

 

Die dag had ik 5 katten. En een hond, en 3 konijnen.

Dat bleek later nog maar het begin.

 

Stabiliteit

 

Dat elke kat echt anders is, kan ik na al die jaren dat katten in mijn huishouden wonen en gewoond hebben, alleen maar beamen.

Hij is een heerlijke kat.

Zo eentje die niet dagen achter elkaar weg blijft, iets kapot krabbelt of muizen vangt.

Nee, hij is een stabiele kat met vaste gewoontes.

Vaste tijden om terug naar huis te komen.

Zijn vaste plek om te slapen in huis.

En zijn vaste plek voor het raam in de voortuin.

Waar hij zo lekker in de zon kan soezelen en het leven van alle dag aan zich voorbij ziet gaan.

Hij geeft er niet om als ik eens een "Off Day" heb en met een warrige knot in mijn haar, een versleten trui en mijn joggingbroek aan, op de bank hang. Dan komt hij gezellig bij me liggen.

Ook is hij niet boos als ik na een lange (werk)dag thuis kom.

Dan is hij blij en draait rondjes rond mijn benen.

 

Toen ik in verwachting was, sliep hij elke nacht dicht tegen mijn buik aan en spinde zó hard

dat ik hoopte dat de baby het ook kon horen.

Want dat gespin, daar werd ik rustig van. (En dat ben ik niet bepaald.)

Later bleken ze dikke vrienden te worden.

En slaapt hij dicht tegen haar aan tijdens middagdutjes.

 

Hij heeft zelfs in een magazine gestaan. Dit jaar nog. Als enige kat.

Er kwam een journaliste en een fotograaf.

En ze interviewden mij, over mijn gezin, mijn leven met alle dieren.

En ze zouden het leuk vinden dat er zoveel mogelijk katten samen wilden "poseren".

Maar een kat luistert niet naar : Zit en Blijf.

En dus stonden er geen 2, 4 of 8 katten op de foto. Maar 1. Hij.

Hij zat en bleef omdat hij het zelf wilde. Omdat het zijn plek is. In de voortuin.

 

Maan en sterren

 

Over een paar uur moet ik een van de akeligste dingen doen in mijn leven.

Dan pak ik hem op, in zijn deken, en gaat hij naar de dierenarts.

Daarna moet ik een klein meisje vertellen dat "Lelle" hier niet meer is.

En hij komende nacht bij de maan en de sterren gaat wonen.

Dan kan ze hem niet meer aaien, en verstoppertje met hem spelen, of samen dutjes doen.

Dan hoor ik zijn gespin niet meer vanaf mijn schoot als ik op de computer aan het werk ben, en zit hij niet meer op me te wachten in de voortuin, voor het raam.

 

En ook al bedoeld iedereen het goed...(Ja, ik heb nog meer dieren en Ja, hij heeft een mooi leven bij me gehad) wat er gezegd wordt, helpt niet.

De knoop in mijn maag voelt ondertussen behoorlijk rot en mijn ogen prikken (en dat is niet van de slaap).

De klok lijkt ineens veel harder te tikken en wat gaat de tijd snel.

We hebben nog een paar uur samen. Ik blijf deze nacht wakker.

 

Vraag

 

Wil je me een plezier doen?

Loop naar je hond, kat, konijn of welk huisdier je ook hebt, en geef hem of haar een dikke knuffel.

Besef alsjeblieft dat de liefde van een dier puur en eerlijk is.

En jullie vriendschap bijzonder.

 

Dag lieve Jelle. 

Ik ga je missen.

Tot ziens...want afscheid nemen bestaat niet. X