· 

Wees blij of wees stil

5 december...terwijl veel mensen bezig zijn met Pakjesavond of juist niet kunnen wachten tot het "Sinterklaas-gedoe" eindelijk voorbij is, maak ik me alles behalve druk om cadeautjes, gedichtjes en surprises. Ik maak me druk om Bram...

Bram zag ik halverwege de ochtend voorbij komen op Facebook onder een kop die met grote letters zei: Noodoproep, red Bram!

Nu zie ik (of ik nu wil of niet, dat regelt Facebook maar mooi voor me) deze berichten meerdere keren per dag en ik probeer ook elke keer alles te lezen.

Vaak betreft het een hond of een kat, soms een konijn. 

Maar niet vaak een stier.

 

Thee 

 

Bram is een stier.

Een 3 jarige stier die het einde van de week niet zal halen, als het aan de boer ligt die hem ooit gekocht heeft.

Een man die zich dit aantrok ( de "aanstoker" van de actie zoals hij me zelf zei) wil dit voorkomen en komt in contact met een stichting die verwaarloosde en getraumatiseerde dieren opvangt en zich als doel heeft gesteld het welzijn te verbeteren van mens, dier en milieu.

Er volgt een actie, ook ik doneer net als vele andere mensen, en aan het einde van de avond is het geld bij elkaar om Bram vrij te kopen.

En Bram kan dus naar de stichting verhuizen!

Mooi einde...toch?

 

Na mijn avondronde, (alle dieren hebben gegeten,de kattenbakken zijn schoon, de honden hebben een wandeling gemaakt, het kippenhok is dicht en meer van zulke terugkerende bezigheden) zit ik nog even met een kop thee op de bank.

Het hele huishouden is in rust, maar in mijn hoofd krioelt het van de vragen....

 

Speciaal

 

Ik deelde de oproep over Bram, op mijn bedrijfspagina (iets wat ik nog niet eerder deed) en op mijn 365 dagen Doing Good pagina op zowel Facebook en Instagram.

Naar aanleiding daarvan kreeg ik via allerlei kanalen, reacties:

 

Hoe lang heeft Bram nog?

Waar is Bram nu?

Wat is het rekeningnummer om een donatie te doen?

Wat goed dat je Bram wil redden.

Ik heb ook een donatie gedaan!

Hoeveel is er al opgehaald voor Bram?

 

Zo fijn om te lezen dat mensen meeleven.

Vrienden, familie en ook voor mij onbekende mensen, willen het beste voor Bram.

 

Ineens las ik de vraag: Wat is er zo speciaal aan Bram, dat hij gered moet worden?

Ik reageerde er zo positief mogelijk op en ook zo kort mogelijk.

 

Toch bleef die opmerking, ook na het goede nieuws dat Bram gered is, in mijn hoofd spoken.

 

Compassie

 

Bram gaat naar een stichting waar ze mensen bewust maken.

Daarmee bedoel ik onder andere...weet wat je eet...

Vlees in de supermarkt is ooit een dier geweest.

Als mensen oog in oog komen met het dier dat ze s'avonds op hun bord hebben liggen, kunnen

er twee dingen gebeuren.

Of ze denken terug aan de ontmoeting met Bram óf niet.

 

Natuurlijk zijn er in de tijd dat veel dierenliefhebbers Bram proberen te redden, soortgenoten uit hun

vieze donkere krappe stallen gehaald, in een vrachtwagen geduwd en hebben zij vreselijke momenten moeten doorstaan voor ze achter dikke muren, ver van het oog van ons allemaal, hun laatste adem uitgeblazen.

Wat het redden van Bram dan voor nut heeft?

 

Niets doen voor Bram is hetzelfde als, een kat die ik langs de kant van de weg vond, laten zitten waar hij zat.

Want er zijn zoveel katten zonder huis, zonder een warme mand om s'avonds lekker in op te rollen.

 

Niets doen voor Bram is hetzelfde als, een konijn die kreupel was, niet te adopteren omdat er genoeg andere konijnen ziek, gewond en bijna dood zijn, omdat ze in kooien worden gehouden voor hun vacht of hun vlees.

 

Niets doen voor Bram is hetzelfde als, de Rottweiler broertjes uit Spanje niet adopteren voor ze vergiftigd zouden worden, want in Nederland zijn er zoveel honden die een nieuw baasje zoeken.

 

Je kunt niet alle dieren redden, maar je kunt wel 1 dier redden en zo zijn of haar leven veranderen of zelfs zijn leven redden.

"Saving one animal won't change the world, but it will change the world for that one animal."

 

Daarmee maak je een verschil.

En zoals ik deze week weer zag, met veel mensen, die elkaar niet kennen, Bram zelfs nog nooit in het echt gezien hebben, ook.

Meer dan dat zelfs. Samen kunnen we bewustzijn en compassie creëeren.

De dikke muren waar vreselijke dingen gebeuren die het daglicht niet mogen zien, om er geld aan te verdienen, afbreken.

Niet met een hamer (al heb ik daar meteen een beeld bij, wie doet er mee?) maar met reddingsacties zoals die van Bram.

Met de waarheid te zeggen, te laten zien.

Zodat mensen een eerlijke keuze kunnen maken;

Wil ik mee blijven dobberen op die golf die dierenleed heet, of stap ik uit het water.

 

In een van mijn eerste blogs schreef ik al, noem me een hippie, een wereldverbeteraar, een geiten wollen sokkendrager.

Dank je voor het compliment.

Want de zwerfkat, die nu al weer 13 jaar bij me woont, het konijn die nu met een vriendje in mijn achtertuin leeft, de honden die nu naast me bij de verwarming liggen en het redden van Bram, geven me hoop.

Hoop voor de toekomst. Voor ons, onze kinderen en onze planeet.

 

En iedereen mag zijn mening uiten natuurlijk, maar wat heb je aan negativiteit?

Wat brengt het op? Wat heeft het ooit opgebracht?

Als ik dat dan lees denk ik: Wees blij of wees stil.

 

Tot gauw Bram, ik kom je bezoeken.