· 

Life is better with friends #1 Sunny en Lizzy

LIFE IS BETTER WITH FRIENDS

#1 SUNNY EN LIZZY

SUNNY 

 

Sunny is/was de hond van mijn oudste zoon.

Hij had haar als pup gekregen en toen mijn zoon naar Duitsland ging om daar te wonen,

is Sunny met hem meegegaan.

Toen mijn zoon overleed, afgelopen januari, hebben we haar mee naar huis genomen toen we

in Duitsland waren, om afscheid te nemen van mijn zoon.

Nooit zal ik dat in en in verdrietige beeld vergeten van Sunny, naast de kist waar mijn zoon in lag,

haar koppie naar beneden en dikke tranen rolden uit haar ogen...

 

De eerste maanden na het overlijden van Robbin, mijn zoon, kon Sunny lange tijd voor zich uit staren.

En dan liepen er wederom dikke tranen over haar wangen.

Nog nooit had ik een hond zien huilen, behalve in films.

Maar dit was een oprecht verdriet.

Het raakte je en ging recht door je heen.

 

LIZZY

 

Lizzy is een heel ander verhaal.

We waren naar De Achtste Hemel van Hanneke Mol, om daar een konijn op te halen (een ex slacht konijn).

Onze andere Vlaamse Reus was namelijk erg eenzaam, na het overlijden van haar vriendje.

Dus, op naar Hanneke... een nieuw vriendje halen.

En daar was Lizzy.

Vanaf het moment dat ik haar zag, was ik verkocht.

Dus ik zei tegen mezelf; Nee, niet lief doen. Niet aanhalen. Gewoon laten lopen.

Ik ken mezelf.

 

Maar in de auto, op weg naar huis, zat de jongste zoon tranen met tuiten te huilen.

Want dat hondje in dat rolstoeltje, die had hij toch wel heel graag mee naar huis genomen.

Waarop ik hem rustig uitlegde, dat Lizzy op de boerderij bij Hanneke hoorde en we er niet

zomaar een hondje bij konden nemen.

We hadden Sunny immers al en de rest van alle beessies...

 

Maar enkele dagen later stond er een oproep op Facebook.

Lizzy trok het niet bij Hanneke en kwijnde weg.

En voor ik het doorhad, had ik de telefoon al in de hand; 

Dan komt ze natuurlijk bij ons.

Zo gezegd, zo gedaan.

Lizzy kwam bij ons, een klein wit angstig beestje met haar achterpootjes helemaal open.

Ik had vlug geleerd hoe ik haar kon leren poepen en plassen en dat werd dus mijn taak.

De eerste weken heb ik haar s'ochtends huilend verzorgd.

Wat had dat meisje een pijn...

 

De wonden op haar achterpootjes waren open tot op het bot en moesten elke ochtend ontsmet worden

en ingesmeerd en daarna verbonden.

Door de verlamming aan haar achterlijfje heelde dit erg slecht.

Maar ze vertrouwde me volkomen.

Sunny en Lizzy vonden elkaar maar zo zo...maar alles ging prima.

Geen dikke vriendjes maar ze lieten elkaar met rust.

 

Toen Lizzy een half jaar bij ons was, leek ze erg veel pijn te hebben.

Met name aan haar ruggetje. Waar later ook de operatiewond daadwerkelijk openknapte.

Waar ze het eerst met pijnstillers deed, vonden we het nu echt tijd voor een grondiger onderzoek.

Dus op naar Steenwijk, naar een specialist.

Deze onderzocht haar, maakte röntgenfoto's en voor we het wisten lag ze op de operatietafel.

Wat was ik nerveus.

En daarna opgelucht, toen ze me vertelden dat ze de narcose uit lag te slapen.

Ik mocht bij haar maar ze zou het niet merken.

Nou, ik wel...Daar lag ze mijn kleine meisje.

Ze leek nog kleiner dan anders.

 

Ik begon haar zachtjes te aaien en tegen haar te praten.

Ze tilde haar kopje op en legde die in mijn hand.

Het was zo intens dat zelfs de assistente, die er bijstond, begon te huilen.

Toen ze uitgeslapen was, ging ze snel mee naar huis.

De kleine pop had een kap op en vond het maar niks.

Ik besloot die nacht bij haar te blijven, dus lag ik naast haar op een groot kussen te slapen.

Dat lukte toch niet want ik was veel te bezorgd.

Lizzy was het niet eens met de kap en leek op een gegeven moment wel een staande lamp;

Ze was op de kap gaan staan met de achterpootjes in de lucht.

Niet slim met een gezonde rug maar zeker niet na een rugoperatie, dus heb ik de kap maar af gedaan.

 

Ik moet toch heel even in slaap zijn gevallen, want later die nacht werd ik wakker doordat Lizzy trots 

met een vies flubbertje in mijn gezicht liep te bungelen....1 van de draines!

Wat schrok ik en wat voelde ik me schuldig dat ik in slaap was gevallen!

De volgende ochtend meteen de dierenarts gebeld voor overleg.

En er werd besloten dat ik 3 x daags het draingaatje moest openen en schoonmaken.

Ook kreeg Lizzy een rompertje aan i.p.v. de kap.

Ze moet zo'n pijn hebben gehad maar ze vertrouwde me en liet alles toe.

Gelukkig knapte ze snel op en was daarna volledig pijn vrij.

Ze zal nooit meer kunnen lopen maar ze geniet van het leven en is mijn grote kleine witte schaduw.

 

De band die wij hebben is onvoorstelbaar en heb ik nooit eerder met een ander dier gehad.

Toen Robbin overleed, week ze niet van mijn zijde en zat het liefst hele dagen op schoot.

Ze houd niet van andere hondjes, dus was het des te bijzonder hoe ze reageerde toen Sunny thuis kwam.

De herkenning was er meteen en ze troostte Sunny ook echt.

Ze likte Sunny's tranen weg en deelde zelfs haar voer en koekje met Sunny.

Zo intens mooi om te zien.

 

Yvon.