· 

Dierenliefde zonder grenzen

"Uit Spanje?" Mijn oud collega kijkt Rocco, die met zijn grote bruine ogen een rondvliegend blaadje volgt, afkeurend aan. Bijna vies. "Ja, typisch iets voor jou om dat te doen."

Het is een mooie wintermiddag, het zonnetje schijnt en met een dikke jas en sjaal aan, een goed humeur

en een vrolijke Rocco aan de lijn, loop ik langs de zeedijk.

"Hé Silvia, dát is lang geleden!" hoor ik schuin voor me.

Ik kijk tegen het zonnetje in en zie niet meteen wie me zo opgewekt begroet.

 

Wat leuk, een oud collega!

"Ik zag iemand met een Rottweiler aankomen en automatisch denk ik dan aan jou.

En nu blijk je het ook echt te zijn!"

We lachen om haar opmerking.

Inderdaad, ik heb enkel Rottweilers en ook enkel Rottweilers gehad. 

Mijn eerste Rottweiler ging overal met me mee naar toe.

Een brief op de bus doen, een middagje er op uit, s'avonds een terrasje pakken. Waar ik was, daar was Amber.

Mijn oud collega kende haar ook en heeft destijds ook kunnen zien, hoeveel verdriet ik had, toen bleek dat Amber ongeneeslijk ziek werd.

 

Blaffen

 

We praten wat over koetjes en kalfjes, over ons werk, en hoe ons leven er nu uit ziet.

Rocco zit braaf naast me en kijkt naar de voorbijvarende boten in de verte en steekt zijn neus omhoog om de zoute zeelucht op te snuiven.

"Hoe oud is Amber uiteindelijk geworden?" vraagt ze geinteresseerd.

" 10 en een half jaar ".

 

Met een glimlach op haar gezicht vertelt ze over haar honden en ineens kijkt ze Rocco aan.

Vraagt hoe oud hij is.

2 jaar, net als een van haar honden.

Een man en een vrouw met 2 honden, komen vlakbij ons, de zeedijk over gelopen.

Rocco begint te blaffen.

Ik praat tegen hem en loop even een stukje de andere kant op, zodat hij weer rustig wordt.

 

"Kan hij niet met andere honden omgaan?" vraagt mijn oud collega.

Ik vertel haar dat Rocco getraumatiseerd is en hij nog moeite heeft met andere honden.

"Oh...enne...waar heb je hem vandaan?"

Haar toon veranderd opeens.

"Hoe bedoel je?" vraag ik, terwijl ik dondersgoed weet wat ze bedoeld en waar dit gesprek heen gaat.

"Uit het asiel?" vraagt ze.

 

Afkeuring

 

"Rocco en zijn broer komen uit Spanje...nou ja eigenlijk..." en voor ik mijn zin af kan maken antwoord ze:

"Uit Spanje?" en zonder dat ze het zelf in de gaten heeft (of is het bewust?) doet ze een stapje achteruit.

Ze kijkt Rocco aan en de afkeuring is van haar gezicht af te lezen.

Met een opgetrokken neus, alsof Rocco stinkt, kijkt ze weer naar mij en zegt:

"Ben je niet bang voor ziektes? Je hebt toch nog meer dieren? En je dochter dan?"

 

Vroeger had ik meteen reactie gegeven, nu denk ik even na voor ik antwoord geef.

Zal ik haar vertellen hoe Rocco en Tys bij mij zijn gekomen en wat ze allemaal meegemaakt hebben?

En in de tussentijd zegt ze: "Ja typisch iets voor jou om dat te doen."

 

"Adios" zeg ik en tegen Rocco " Kom op amigo, we gaan verder!"

Ik draai me om en zonder verder iets te zeggen, kijk ik naar de golven die af en aan rollen, luister ik naar het gekrijs van de meeuwen en geniet ik van Rocco die naast me loopt, in vrijheid.

 

Grenzeloos

 

Soms wil ik het gewoon niet.

Het weer te moeten vertellen waarom ik een hond uit het buitenland heb geadopteerd, twee zelfs.

Om daarna (als een soort van excuus) te zeggen, dat ik ook dieren uit Nederlandse en Belgische opvangcentra heb (en ooit heb geadopteerd).

 

Dan wil ik niet vragen wat voor mensen het verschil is, tussen België en een zuidelijker land.

Of uitleggen dat Rocco zoveel vooruit is gegaan.

Dat hij eerst plat op de grond ging liggen van angst, als hij een hard geluid hoorde, of een harde stem.

En dat ik zo trots op hem ben.

Hij zo lief en rustig is bij onze dochter, en als we aan het trainen zijn, hij zo snel leert.

 

Dan wil ik hem en zijn broer niet verdedigen.

En ook niet vertellen dat dierenliefde voor mij inhoud dat je elk dier helpt, waar dan ook ter wereld.

En dat als ik de mogelijkheid krijg dat te doen, ik me niet laat tegen houden door grenzen.

 

Lieve groet,

 

Silvia.