· 

Water aan laten branden

Ik heb het niet. Het kook-gen. Mijn lieve moeder heeft het wel geprobeerd hoor, me leren koken, aan haar ligt het niet. Het is mijn schuld. Geen geduld, geen overzicht...en heb ik al gezegd, geen geduld?

"Wat heb je niet?" vraagt een vriendin me verbaasd.

Ze vraagt me net, of ik dat recept waar ze het een tijdje geleden over had, al heb geprobeerd.

"Lieve schat, luister naar wat ik zeg, ik heb gewoon geen kookgenen."

We lachen er allebei om, maar eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk.

 

Het is zelf een beetje beschamend met een horecaverleden van zo'n 12 jaar (je begrijpt, in een keuken werkte ik niet), en zussen en een broer die al jaren in de horeca werken.

Ontzettend gezellig vind ik het, om te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft, alles klaar te zetten vooraf, gezellig te maken.

En ik durf me ook best aan koude gerechten te wagen (denk; salades), maar ook aan ovenschotels, wokgerechten, desserts, taarten...

Zo erg is het nu ook weer niet.

 

Water

 

Maar koken, als in...meer dan 2 pannen op het vuur?

3 pannen? 

Terwijl ik dit typ hoor ik mijn vader in gedachten lachen; "Haha, Sil? Die kan nog een pan water aan laten branden!"

 

Geloof me, ik heb het geprobeerd, maar in plaats van er plezier aan te beleven (zoals mijn vriendin), krijg ik er stress van.

Want de inhoud in het ene pannetje is al gaar, en dat in het andere pannetje nog lang niet...

Stress en ongeduld vieren hoogtij in de keuken van REBEL!

 

Bovendien ben ik een "doener" en geen "denker" op kookgebied.

Met andere woorden; de prachtige receptenboeken in mijn kast, zijn al honderden keren bekeken, en gelezen.

Maar ik onthoud het beter als ik het zie en dan na kan doen (als een kind, ik hoor het je denken). 

Daarna moet ik het wel meteen opschrijven... anders vergeet ik het.

Zie je? Geen kook-genen!

 

Aan de kook

 

Maar omdat ik besloten heb, dat ik (íkzelf!) mensen in mijn omgeving wil laten proeven dat vegan eten echt superlekker is, moet daar verandering in komen.

Ik moet "aan de kook".

 

Natuurlijk kan ik ergens een vegan kookworkshop gaan volgen. 

Er zijn steeds meer bedrijven die deze workshops aanbieden.

Dat is een optie.

Of mijn broer of een van mijn vegan vrienden vragen, me eens een kookles te geven.

Willen ze vast doen.

 

Maar weet je waar ik een tijdje geleden al eens aan dacht en wat me super lijkt?

Een variatie op de potluck!

(Potluck is een Amerikaanse term voor een bijeenkomst of een feestje waarbij iedereen iets te eten of te drinken meeneemt, gekocht of zelfgemaakt) 

 

Een Vegan Potluck waarbij de gasten mij ter plaatse leren, hoe ze een gerecht maken met de ingrediënten die ze meegenomen hebben.

 

Een REBEL! Vegan Potluck...

 

Ik zie het ineens voor me.

Overal tafels en stoeltjes, ergens buiten of juist knus binnen.

Gezellige muziek, slingers hier en daar.

De heerlijke geur uit de pannen. Glazen die geheven worden om te proosten.

En de gasten? 

Dat zijn jullie!

 

Dus zie jij het ook voor je?

En lijkt het je leuk me te leren kennen, en me te leren koken?

Andere mensen van heinde en verre te leren kennen die (ook) graag vegan koken of zich (ook) met dierenwelzijn, de natuur en onze aarde bezig houden? 

Kun je een muziekinstrument bespelen? Zingen misschien?

Of heb je andere leuke ideetjes?

 

Kortom, wil je meehelpen mijn gedachtekronkel tot leven te laten komen?

Stuur me een berichtje! (via Facebook, Twitter of info@rebelwithamission.nl)

 

A little party never hurt anybody! ;-)

 

Lieve groet,

 

Silvia.