· 

Don't judge my choices without understanding my reasons

Zonder respect voor elkaar, is samen leven onmogelijk. Elkaar respecteren, is je niet alleen in de ander proberen te verplaatsen, maar de ander ook echt proberen te begrijpen. En dat is een uitdaging...of toch niet?

Ik schreef er al vaker over, de verschillen tussen mensen.

Het is iets wat me bezig houdt.

In een eerder blog vroeg ik me hardop af, waarom er door de HR-honden lijst (hoog risico honden) opgesteld door de RDA (Raad van Dieraangelegenheden), zo'n verdeeldheid ontstond tussen hondenliefhebbers.

 

En eind vorig jaar, schreef ik over stier Bram, die van de slacht was gered en dat ik daar zo blij om was. Iemand anders, waarvan ik dat totaal niet verwacht had, vond dat er van een redding helemaal geen sprake was.

En ik vertelde, dat ik graag wilde weten wat een dierenvriend nou eigenlijk precies is.

Iemand die van huisdieren houd, of enkel van zijn eigen huisdier of van alle dieren, behalve de dieren die hij of zij opeet?

Een vraag waar ik nog steeds geen antwoord op heb gevonden. 

 

Klein meisje

 

Als klein meisje was ik het enige kind in mijn familie, in mijn klas, op mijn school, in mijn woonplaats dat geen levende wezens wilde eten. (Zover ik wist.)

Ik begreep niet waarom je je hond of kat wel liefde gaf, en de koe met haar prachtige ogen en gevlekte vacht en het intelligente varken en het schattige lammetje, dood liet maken "omdat dit nou eenmaal het leven is en ze gewoon lekker smaken".

 

Ik leerde, dat de koe geslacht werd, zodra ze niet genoeg melk meer gaf en kalfjes kon baren.

En dat er van haar huid bijvoorbeeld jassen en tassen werden gemaakt. 

En nog wat later, begreep ik, dat dat ook gebeurd met andere dieren, zoals katten en honden.

En dat er van een geslacht dier niet persé alles gebruikt word.

Soms worden dieren gefokt, enkel voor hun huid, of enkel voor hun vlees.

Of om proeven op te kunnen doen.

 

Het raakte me toen. Het maakte me intens verdrietig. 

En nu nog steeds. Erger misschien.

Want door undercoverbeelden, door het dagelijkse nieuws en het internet, zie ik dierenleed, waarvan ik niet kan begrijpen dat mensen dit toelaten.

Er niks aan willen doen. Gewoon doorgaan met het leven van alledag.

Ik ben er soms gewoonweg ziek van.

Dan krijg ik filmpjes of foto's, dagen, nachten, soms weken niet meer van mijn netvlies. Niet meer uit mijn gedachten.

Waarom ik dan kijk? Omdat iemand moet zien wat de mens het onschuldige dier aan doet.

 

Respect

 

Humaan slachten bestaat niet. 

Er is geen enkel dier, geen énkel dier, dat dood wil.

De angst in de ogen van kalfjes, lammetjes, paarden, varkens, honden, katten, eenden en geiten is 

echt.

Sommige dieren proberen hun soortgenoten, hun baby, hun zus, broer of moeder, nog te redden.

Maar dat is zinloos. Want ze zijn de volgende in de rij.

Ze moeten machteloos toezien hoe er een einde aan het leven van hun voorganger wordt gemaakt. 

Zonder gevoel, zonder respect.

 

Vriendschap

 

Mensen begrijpen me vaak nog wel, als ik vertel dat ik veel huisdieren heb, meer dan een gemiddeld huishouden. (De REBEL! familie bestaat uit om en nabij de 20 dieren.)

Als ik vertel dat het merendeel zwervers zijn, of dieren uit het asiel, is er ook nog wel begrip.

Maar als mensen horen dat ik geen vis eet en geen vlees, geen leren kleding draag en ook nog eens zo groen mogelijk probeer te leven...dan is de "snap" vaak verdwenen.

Want dat gaat "te ver".

 

Of ik wel aan mijn gezondheid denk. (En die van onze dochter.)

En wat ik dan nog wel mag eten. (Ik mag alles eten, ik wíl alleen niet alles eten.)

En of ik denk dat ik zo de wereld ga redden.

Denk ik dat iedereen zo gaat worden als ik? Dat gaat nooit gebeuren.

Waar moeten dan al die dieren heen?

 

Soms geef ik antwoord. Vaak is er van luisteren geen sprake.

Van op en aanmerkingen des te meer.

 

Afgelopen weekend vroeg ik een dierbare vriendin mee te gaan naar een vegan evenement.

Ze eet vlees en vis, altijd al gedaan.

Ging ze met me mee? Ja.

Die middag spraken we over mijn levenswijze.

We kennen elkaar meer dan 30 jaar en dat was de eerste keer dat we het er écht over hadden.

 

Ik vertelde over het verdriet wat ik voel en de angst die ik zie.

Dat ik onze dochter het verschil niet kan uitleggen.

Dat ik niet weet hoe ik moet vertellen, dat het ene dierenleven meer waard is dan het andere.

En ze luisterde en ze vroeg en ze begreep wat ik vertelde.

Dezelfde gedachtegang daarover zullen we nooit krijgen. En dat weten we.

Zij doet goed op een totaal andere manier. En dat vind ik super.

En dat is, respect hebben voor elkaar.

 

Lieve groet,

 

Silvia.