· 

Gebroken zielen

Een vrachtwagen rijd een bedrijventerrein op. De chauffeur meld zich bij een portier en de slagboom gaat open. Aan de buitenkant van het gebouw waar hij stopt zie je niets bijzonders. Een gebouw zoals zoveel andere gebouwen op het terrein. De lading van de vrachtwagen verraad de eindbestemming.

Doodsbange varkens zien vandaag voor het eerst de wolken en voelen de wind terwijl de chauffeur over de snelweg rijd.

Vaak zijn het nachtritten. 

Nu is het licht en een varken steekt zijn snuit naar buiten om een zonnestraal op te vangen.

Dicht tegen elkaar aan laten ze hun urine lopen, bijten elkaar.

Ze hebben dorst, maar de moderne drinkinstallatie in de wagen weten ze niet te gebruiken.

Ze kennen het niet en ze zijn bang. Het is te vol in de wagen...wat gaat er gebeuren?

 

Hun leven is begonnen in een donkere schuur, waar hun moeder in een kraamkooi ligt.

Daar zal ze bevallen. Ze kan geen nest maken zoals ze dat zou doen, als ze vrij zou zijn.

Ze zit vast tussen de metalen stangen en ligt op een koude vloer.

Zodra haar baby's zijn geboren wil ze ze (zoals elke moeder) verzorgen. Maar ze kan niet bij haar kleintjes. Ze zit klem en ligt in haar eigen ontlasting.

 

Biggetjes

 

Haar baby'tjes worden op een dag in een plastic bak gegooid. Moedervarken is in paniek en er klinkt gekrijs en gepiep. Van de moeders en de biggetjes.

De biggetjes worden in korte tijd vetgemest, in wederom een schuur waar het daglicht niet komen mag, en dan is het vandaag...

En staan ze in de zon, op een bedrijventerrein ergens in het land in een vrachtwagen.

Hun eerste dag in het zonlicht en hun laatste.

 

De foto is genomen op een dag dat er een groep dierenactivisten het terrein op mocht, om de varkens voor de eerste en laatste keer te zien, aan te raken.

Om mensen zoals jij en ik, te laten zien door middel van foto's en filmpjes, wat het is dat je in de supermarkt koopt. Een levend wezen, die zijn laatste uren in angst en vol pijn moet doorbrengen.

 

Het groepje mensen staat daar om de dieren te zien, écht te zien, ze proberen gerust te stellen, water te geven. Een klein beetje liefde te geven in de korte tijd die hen nog rest.

Ik keek naar deze foto en hij laat me niet meer los.

De hand, het varken.

 

Beelden

 

Mensen vragen me heel vaak: Waarom eet je geen vlees? En geen vis? En waarom draag je geen leren schoenen of jas? Waarom maak ik het mezelf toch zo moeilijk?

 

Ik heb woorden genoeg, om uit leggen waarom ik er voor kies een ander levend wezen geen pijn te doen of te laten doen, om mijzelf te voeden en te kleden.

Maar soms zeggen beelden zoveel meer....

 

Met het leed op deze foto's wil ik niks te maken hebben. 

 

Waarom mensen in staat zijn, dít een ander levend wezen aan te doen, weerloos en onschuldig, is voor mij een groot raadsel.

Het verdriet in de ogen van deze intelligente dieren, deze gebroken zielen, is hartverscheurend.....

 

Niemand kan, op welke manier dan ook, rechtvaardigen dat er alleen al in Nederland, per jaar meer dan 553 miljoen dieren hun leven moeten laten, voor de voedselindustrie.

Dat goed gepraat krijgen is pas moeilijk.

 

-I don't feel superior because I'm vegan.

The truth is, I am vegan because I don't feel superior to others.

Michele McCowan. -

 

 

Lieve groet,

 

Silvia.

 

Met dank aan Dani Rosenkamp voor de foto's in dit blog.