REBEL'S REDEMPTION

 

Een verschil in de wereld maken.

 

Laat je inspireren door de antwoorden op vragen die REBEL! heeft gesteld aan mensen die dat doen.

#1 De Vrijwilligster

#2 De Hoofdredacteur

 #3 De Non-profit organisatie

#4 De Studente

#5 De Ondernemer

#6 Het Superteam


#1 DE VRIJWILLIGSTER

 

Conny de Keersmaecker, een vrouw die zich met hart en ziel inzet voor honden in verschillende landen.

 

Hoe ziet een normale dag er voor jou uit?

 

Het eerste wat ik doe is mijn smart phone checken om te kijken of er dringende berichten zijn.

Zo ja, dan dadelijk antwoorden en proberen oplossingen te zoeken voor problemen. Alle dagen is er wel iets. Problemen met mensen in de shelter.

Teveel honden, die gaan ingeslapen worden.Honden die ziek worden. Transport voor de honden dat geregeld moet worden enz.

Dan even de badkamer in, met mijn hond wandelen, eten geven en zelf eten en dan weer berichten checken  en de minder dringende beantwoorden en ook reacties checken i.v.m. mogelijke donaties en adopties.

Ik probeer voor mijzelf ook wat te doen maar dat lukt niet altijd.

De tijd vliegt en soms ben ik de hele dag online tot ik weer moet gaan wandelen en eten beginnen maken. En anders op weg om donaties op te halen, inladen, uitladen en sorteren. Of een pallet klaar maken om te versturen.

Als ik even tijd heb; hondjes promoten met uitleg en wat mooie foto's om ze weg te krijgen uit de hel waar ze leven en een goede thuis voor ze te zoeken.

Constant moet ik blijven vragen naar info over de hondjes en de situatie in de dodingsstations.

Want ze antwoorden niet altijd dadelijk, maar ik heb deze info wel nodig om zelf vragen te kunnen beantwoorden.

s'Avonds probeer ik nog wat tv te kijken maar, ofwel er zijn nog chatberichten ofwel ik val in slaap op de bank.

Er zijn ook dagen dat ik huisbezoeken ga doen.

En als de hondjes dan aankomen met transport probeer ik er zelf ook altijd bij te zijn.

Soms zijn er mensen die hun hondje niet op kunnen halen. Dan rijd ik naar Nederland en breng ik ze naar hun nieuwe thuis of opvang. Niks is zo leuk om die schatten zelf te kunnen zien en te knuffelen. En ook de mensen die hun adopteren eens persoonlijk te kunnen zien en bedanken.

 

Kun je vertellen hoe je in de "dierenwereld" als vrijwilliger voor zoveel stichtingen bent terecht gekomen?

 

Ik ben opgegroeid met honden en ik heb er zelf altijd gehad (en een paar katten ook).

Vroeger steunde ik financieel een paar asielen en organisaties.

Toen ben ik af en toe dekens naar het asiel beginnen brengen. Of kocht wasmiddelen, wasverzachter, reinigingsmiddel, schuurborstels en vloerwissers en bracht dat naar een plaatselijk asiel.

Dan eens naar een dierenbeurs geweest en daar verschillende organisaties leren kennen en begonnen met hondjes uit Spanje te helpen met inzamelingen en donaties te sturen.

Dan via Facebook terecht gekomen bij een organisatie die hondjes uit Servië liet overkomen.

Huisbezoeken beginnen doen voor verschillende organisaties.Donaties naar Servië gestuurd.

Had ook een foster hondje daar waar ik maandelijks voor betaalde.

Dan iemand leren kennen met een shelter in Roemenië. En ook daar begonnen met sponsoren en rescuers daar leren kennen en beginnen helpen.

Verleden jaar dan een paar Rottweilers (*) uit Spaanse dodingsstations gered en er een goede thuis voor gezocht.

Nu het laatste jaar Tecuci PS (public shelter) beginnen helpen. Ik volgde ze al een jaar en zag dat de nood heel hoog was en ze bijna geen hulp kregen. Dus begonnen met palletten met eten te sturen, dekens, manden en alles wat ze nodig hebben.

Sinds begin dit jaar ook hondjes beginnen reserveren omdat ze er 50 gingen doden.

Dus nu volop hondjes kiezen en namen geven en uit de shelters halen. Ze promoten en ze klaar laten maken zodat ze op transport kunnen naar een eigen thuis.

 

Blijf je altijd positief of heb je soms ook moeite met bepaalde vragen die je krijgt of situaties waar je in verzeild?

 

Ik blijf zeker niet altijd positief. Heb al verschillende keren gedacht ik kan het niet meer aan en ik stop er gewoon mee.

Meestal is dat als ik 1 van de hondjes gereserveerd heb en ziek wordt en sterft.

Ik heb ze dan gekozen en een naam gegeven om ze een kans op een nieuw leven te geven.

Maar ze zijn soms zo zwak en te zwak en ze halen het dan niet.

Dat is gewoon heel zwaar.

Ook de samenwerking met de mensen ginder loopt niet altijd vlot. Ik moet mij dikwijls kwaad maken om iets gedaan te krijgen. Maar toch moet ik mij ook inhouden want ik heb ze nodig om de hondjes daar weg te krijgen.

Ook de mensen hier zorgen dikwijls voor frustraties. Hondjes reserveren en dan weer afhaken.

Ook mensen die constant heel veel vragen stellen en altijd aandacht nodig hebben om dan uiteindelijk toch niet voor een hondje van daar te kiezen.

Ik heb het zo al druk genoeg en probeer altijd iedereen zo goed en zo vriendelijk mogelijk te antwoorden, maar soms is het gewoon allemaal te veel.

Het rescue wereldje is ook een rotte wereld met heel veel jaloezie en draait bij velen om geld en ego.

Ik wil alleen maar die dieren helpen en leef er voor.

Maar word toch regelmatig met die rotte appels geconfronteerd.

En uit jaloezie zijn ze dikwijls ook niet verlegen om een hoop leugens te gaan vertellen.

Gelukkig geef ik niet snel op en probeer mij altijd weer te herpakken.

Ik zeg altijd: De dieren mogen niet de dupe worden van de stommiteiten van de mensen.

In het belang van de dieren probeer ik vol te houden en zelfs samen te werken met mensen waarmee ik normaal gezien niks mee te maken heb. Maar soms moet je gewoon, omdat je ze nodig hebt.

 

Blijf je op deze voet voort doen of zie je jezelf over pakweg 5 jaar iets totaal anders doen?

 

Geen idee wat ik over 5 jaar doe. Ben al jaren voor de dieren in de weer en ik kan mij moeilijk iets anders voorstellen maar ben ook al jaren ziek.

Het zal van mijn gezondheid afhangen hoe lang ik dit nog kan volhouden.

Met welke projecten ik dan bezig ga zijn, weet ik ook niet.

Ik probeer altijd overal zoveel mogelijk te helpen en te geven maar de public shelter van Tecuci kan ik heel moeilijk loslaten.

 

Wie of wat inspireert jou?

 

Het is de hel voor de dieren en ik kan ze niet in de steek laten.

Er zijn daar teveel hondjes waar ik mijn hart aan verloren heb. En ook al is het zwaar omdat ik het eigenlijk zo goed als alleen doe, ik heb er toch al veel kunnen helpen en de situatie al een beetje kunnen verbeteren.

Het belangrijkste is dat er toch al een aantal hondjes gered zijn uit de hel en kunnen genieten van een heel mooi leven.

De hondjes uit Tecuci zijn zo mooi en lief en iedereen wordt er verliefd op.

Ik kan gewoon niet stoppen. Ze blijven ze maar dood doen omdat het maximum aantal 425 honden is en de

hondenvangers brengen dagelijks nieuwe binnen.

Zolang ik mensen vind die een hondje willen adopteren en ik er weer een paar kan redden moet ik doorgaan.

Ook als ik het niet meer zie zitten omdat er eentje dood gaat, probeer ik te focussen op degenen die ik misschien wél nog kan helpen.

Zo was er een hondje waar ik helemaal verliefd op was en ik heb ze Missy genoemd.

Ik wist dat ze ziek was maar heb haar toch gereserveerd.

Ik dacht ze komt er wel door. Maar ze is gestorven.

Ik ging er kapot aan en wou niet meer verder gaan. En toch heb ik mij uiteindelijk herpakt en ter ere van haar het Missy Fonds opgericht.

Ik krijg soms donaties van mensen en die steek ik allemaal in het fonds.

En daar help ik dan haar lotgenootjes mee.

De andere hondjes uit Tecuci.

Ik betaal daar testen, inentingen, producten tegen wormen, vlooien en teken mee.

Ook incontinentie doeken voor in de benches van de zieke hondjes die in behandeling zijn.

Ook sterilisaties.

Dus het fonds wordt gebruikt voor alles waar het leven van die hondjes, een klein beetje beter gemaakt kan worden.

Ook om ze klaar te maken voor transport. Zodat ze weg kunnen uit de hel.

En een kans krijgen op een mooi leven.

Het leven dat ik Missy zo graag gegund had.

Maar het heeft niet zo mogen zijn...

 

* waaronder REBEL'S Rocco en Tys.

 


 #2 DE HOOFDREDACTEUR

 

Karen Soeters, hoofdredacteur van Animals Today, Oprichter en Voorzitter van House of Animals én Directeur bij de Nicolaas G. Pierson Foundation.

 

Kun je je het moment omschrijven waarop je besloot met Animals Today (voorheen PiepVandaag) op te komen voor dieren? Kun je het een moment noemen of ging je leven geleidelijk in die richting?

 

Eigenlijk is dat geleidelijk aan gegaan en tegelijk ook weer niet. Ik heb heel lang

geprobeerd allerlei onderwerpen met betrekking tot dierenwelzijn onder de aandacht te brengen in de media. Soms lukte dat, maar heel vaak ook niet. Er was geen structurele aandacht voor dieren in de media.

Toen er een nieuwe mogelijkheid was een publieke omroep op te richten, waarbij als je 50.000 leden weet te werven, 2 uur zendtijd op televisie krijgt, en ook geld om programma’s te maken, toen wist ik het wel.

Ik wilde een omroep voor dieren, natuur en milieu. We kregen enorm veel publiciteit en leden maar hebben het desondanks niet gered.

Omdat ik van mening ben dat je in mogelijkheden moet denken ben ik toen online begonnen.

Nu bestaan we alweer 5 jaar en hadden we afgelopen jaar bijna 2 miljoen unieke bezoekers op de site. Iedere dag publiceren we 7 berichten en we maken ook reportages zoals bijvoorbeeld over het lot van de galgo’s

 

https://www.animalstoday.nl/broken-spirit-the-galgos-last-run-online/

 

En over de galberen in Vietnam.

 

https://www.animalstoday.nl/animals-today-reportage-gal-beer/

 

Eigenlijk zoek ik voortdurend naar manieren om dieren onder de aandacht te brengen bij

een groot publiek.

 

 

Naast Animals Today heb je ook House of Animals opgericht.

Waarom en wat is het verschil tussen beiden?

 

Animals Today is een nieuwssite. Ik heb nog heel veel ideeën die hier niet bij passen.

Zo gaan we met House of Animals een award gala organiseren om mediaproducties te

belonen die dierenwelzijn onder de aandacht hebben gebracht. 

Dat is een langgekoesterde droom die uitkomt sinds ik het voorrecht had in 2008 aanwezig te zijn bij de Genesis Awards in Los Angeles.

Daar worden tijdens een imposant gala in Beverly Hills soortgelijke awards uitgereikt.

In plaats van de eeuwige strijd van dierenwelzijnsorganisaties om hun onderwerpen op de agenda

te krijgen bij de media, geeft het belonen van alle keren dat media dierenwelzijn onder de aandacht brengen, een enorm positieve draai aan het geheel.

Daarbij is het heel fijn om dierenbeschermers die zich vaak dag en nacht inzetten voor de dieren een mooie inspiratievolle avond te bezorgen een belangrijke bijkomstigheid.

En we hebben House of Animals Investigations waarmee we onderzoek doen naar dierenmisstanden.

Marcel van de Ven is operationeel leidinggevende van het opsporingsteam.

Hij heeft vanaf 1995 bij de politie gewerkt en daarbij werkt hij samen met John van de Heuvel voor televisieprogramma’s als ‘Ontvoerd’ en ‘Op de vlucht’.

Het is echt een voorrecht met hem en zo’n mooi team vrijwilligers onderzoek te doen.

 

Met REBEL! with a mission... wil ik een bijdrage leveren aan een mooiere wereld.

Door dat te willen moet je eerst het leed kennen op aarde en dat was 1 van de

redenen dat ik bij de première van The Galgo's Last Run in de zaal zat (en twee derde van de avond

ook met tranen in mijn ogen).

Ook jij zoekt het leed overal ter wereld op. Hoe ga je daar mee om en kán je daar wel mee om gaan?

 

Als ik ergens ben gaat de knop om. Op de momenten dat we aan het filmen zijn

bijvoorbeeld ben ik, Karen, niet belangrijk en mijn emoties probeer ik aan de

kant te zetten. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit werk mag doen.

Dat er mensen zijn die ons (ook financieel) steunen zodat wij die reportages kunnen maken en daarmee aan veel andere mensen kunnen laten zien. Dat is mijn werk op dat moment.

Maar ik heb het af en toe absoluut moeilijk.

In Vietnam voelde ik mij ontzettend machteloos toen ik de beren in hele kleine hokken zag zitten.

En op Curacao heb ik zoveel dode honden naast de weg zien liggen dat raakt mij absoluut tot diep

in mijn hart. Maar wat het uiteindelijk met mij doet is dat ik nog harder wil werken om de stem van de dieren luider te laten klinken.

  

Op wie of wat ben je het meest trots (privé of zakelijk) gezien?

 

1 persoon hier noemen vind ik lastig. Ik ben trots op al die mensen die zich zo

onvoorwaardelijk inzetten voor dieren.

Door mijn werk kom ik zoveel mooie mensen tegen waar ik een intense bewondering voor heb en die mij inspireren.

Zo was ik laatst op Curacao waar ik mensen heb ontmoet die alles doen om de dieren daar een beter leven te geven.

Zoals Djoeke van stichting Dog en Mirjan Seppenwoolde van Rescue Paws Curacao of de surfers Charly en Chanty die naast de zorg voor zwerfhonden ook nog eens het afval van het strand halen.

Maar ook in Nederland Norma Miedema, de jongens van stichting Melief of Trizin van Aka’s ganzenparadijs. Ik kan nog uren doorgaan over de bijzondere mensen wiens pad ik de afgelopen jaren kruisten.

Ik voel mij bevoorrecht dat ik ze mag ontmoeten en ben enorm trots hoe zij de wereld een stukje mooier maken.

 

Wat is jouw motivatie om door te gaan met wat je doet?

 

Dat is heel makkelijk. Dat zijn de dieren. Al het leed dat ik door mijn werk

tegenkom maakt mij sterker in de strijd om nog harder mijn best te doen te

laten zien wat er met dieren gebeurd. En uit mooie verhalen of beelden haal ik inspiratie.

 

 


#3 DE NON-PROFIT ORGANISATIE

 

Maria Moria is de oprichtster van Stichting Zorgeloos Dierenleven

 

Kun je jezelf even voorstellen?

 

Ik ben Maria Moria Jonnah, geboren op 14-3 1969 te Tilburg. Ik woon in Biervliet, Zeeuws Vlaanderen en werk dagelijks met de dieren van Stichting Zorgeloos Dierenleven.

Samen met donateurs zijn we samen sterk voor de diertjes en doen we alles “samen”.

Ik heb geen relatie op dit moment. Mijn partner is kort geleden onverwacht overleden en ik werd hierdoor ongewenst single. In de toekomst zou ik graag weer willen “delen” en liefhebben, mijn liefde willen geven aan iemand maar ik ben nu tevreden met hoe mijn leven eruit ziet, ik heb de dieren en zij hebben mij.

 

2.Wat is de reden dat je Zorgeloos Dierenleven bent begonnen?

 

Er is veel dierenleed, leed wat voorkomen kan worden. Op deze manier draag ik een steentje bij en red vele dieren door op te vangen en te verzorgen, veelal kansloze dieren met een flinke rugzak die nergens anders meer terecht kunnen behalve in Biervliet.

De reden is dat ik dierenleed wil verminderen, in ieder geval wil bijdragen aan welzijn van de dieren, zowel honden als katten maar ook boerderijdieren.

 

Jij hebt geen vrije dagen neem ik aan. Hoe ziet een normale dag er voor jou uit?

 

De dag begint om 7 a 8 uur in de ochtend.

Ik vertrek dan met de dieren de tuin in en werk een half uurtje in de moestuin en geef de planten water en trek onkruid. Hierna ga ik stofzuigen en dweilen waar nodig, ook verzorg ik dan de katten, geef ze eten en maak de rennen schoon, veelal stofzuigen en de kattenbakken schoonmaken en de kleedjes verschonen waar nodig.

Als alle katten eten hebben gehad zijn de hondjes aan de beurt rond 12 uur. Tussendoor update ik diverse foto’s en filmpjes voor Facebook, Twitter en Instagram.

Hierna heb ik even een pauze maar dit houd in het schoonmaken van de etensbakken, afwassen en het schoonmaken van de keuken want ook daar leven de katten (op het aanrecht). 

Gemiddeld zijn er 30 katten en 20 honden en dan de 40 boerderij dieren nog zoals eenden, duiven, kippen en het varkentje.

 

In de middag zijn de hokken aan de beurt en moet alles voorzien worden van vers stro en de eenden en kippen en het varken hebben schoon water en schone stalletjes nodig.

Tussendoor zijn er bezigheden zoals de buitenkant van de hokken schoonmaken, het aanvegen van zand en stro, het harken van de tuin maar ook hondenpoep opruimen hoort bij de dagelijkse bezigheden.

Tussendoor wandel en speel ik met de hondjes en de balletjes en krijgen ze allemaal de beweging die ze nodig hebben.

 

Ook hebben de dieren 1 op 1 aandacht nodig en worden er flink wat knuffels uitgedeeld want liefde is een belangrijk ingrediënt voor de dieren die leven bij Stichting Zorgeloos Dierenleven.

Liefde is veelal wat de dieren te kort zijn gekomen om maar niet te spreken van de veelal traumatische gebeurtenissen die ze hebben doorstaan.

Dit maakt ieder dier uniek, met zijn of haar eigen verhaal en vergt speciale aandacht voor ieder dier.

Ook worden er tussendoor wassen gedraaid, was opgehangen, worden de kleedjes van zowel honden en katten gewassen, word er met een sopje overal een doekje over gehaald en krijgen de katten extra aandacht.

 

De schoonmaak is een dagelijks terugkerende bezigheid en loopt de hele dag als een rode draad door de dag heen. Hier komt geen einde aan en er is altijd wat te poetsen en te doen.

Er zijn zeker 3 wandelingen per dag en ook de invalide hondjes moeten in hun rolstoel worden geplaatst worden zodat ze veilig door de tuin heen kunnen lopen.

Ook werk ik veel op het erf, hout opruimen, onkruid weghalen, takken opruimen maar ook word er dagelijks in de zomerdagen gezwommen met de hondjes. Zij hebben een zwembad waar ze ingezet worden, even kunnen zwemmen en dippen om vervolgens lekker te wandelen en te spelen.

 

De deur staat de hele dag open, dat betekent dat de dieren vrijuit in en uit kunnen lopen wanneer ze willen en ook buiten liggen mandjes en kleedjes waar ze slapen, spelen en uitrusten. 

De boerderij dieren moeten ook eten en dit is twee keer per dag, begin van de ochtend en in de avond. Mijn dag eindigt rond 22.00 uur en dan vaak is het werk nog niet geheel gedaan, er is altijd tijd te weinig om alles te kunnen doen.

 

Overige bezigheden zijn het trimmen van de hondjes, het masseren van de invalide hondjes en het oefenen met hun achterpootjes zodat het niet stram word.

En dan moeten er ook een aantal keer per dag medicijnen uitgedeeld worden en is er ook tijd om koekjes uit de delen in het begin van de avond.

Heb ik een momentje voor mijzelf dan zijn er ook computer bezigheden en administratie die gedaan moet worden en privé zaken zoals post beantwoorden, versturen, mail en updates geven aan bijvoorbeeld Youtube en daarnaast ben ik kort geleden begonnen met het vloggen om meer bekendheid te geven aan de dieren die bij de stichting leven.

Zodat mensen wellicht compassie voelen en de dieren willen adopteren want dit is het allerbelangrijkste, dat er aandacht komt en blijft komen voor de dieren die het al zo moeilijk hebben en hierdoor bij de stichting terecht zijn gekomen.

 

Zonder dierenliefhebbers kunnen de dieren niet geholpen worden en niet blijven wonen bij Stichting Zorgeloos Dierenleven.

Mijn dagen zitten vol en ik kom altijd tijd te kort om alles te doen. 

Voornaamste is dat de dieren geluk kennen, iets wat ze voorheen gemist hebben, tijd liefde en aandacht, een knuffel en een aai over hun bolletjes.

De dieren zijn volledig afhankelijk van de mensen die met hun begaan zijn, de stichting is volledig afhankelijk van donaties en krijgt geen subsidie of geld via andere bronnen. Alles word opgebracht door dierenvrienden, donateurs die kleine giften doen.

 

Wat is jouw motivatie om door te gaan en hoe kijk je de toekomst in?

 

Iedere ochtend word ik wakker en kijk alle diertjes in de ogen, dieren die er niet om gevraagd hebben om gedumpt, mishandelt, verlaten of verwaarloosd te worden.

Zij zijn mijn motivatie om door te gaan en tot het uiterste te gaan voor ze zodat ze niets te kort hoeven komen.

Ook zijn de donateurs van de dieren een extra motivatie om door te gaan want deze mensen hebben het beste voor met de dieren en zorgen ervoor dat Stichting Zorgeloos Dierenleven kan bestaan en een plek heeft om de dieren op te vangen.

Daarom zijn donaties zo belangrijk.

Een derde motivatie is als je door de dag heen ziet hoe fijn de dieren het hebben en hoe gelukkig dat ze zijn, dat ze zich vrij kunnen voelen en geen trauma meer oplopen bijvoorbeeld door mishandeling. Motivaties zijn er genoeg en zolang ik mijn gezondheid redelijk onder controle kan houden blijf ik dan ook doorgaan voor de dieren.

 

Elke dag zoveel werk te doen. Dag in dag uit.

Heb jij last van een ochtend humeur wetende wat je allemaal weer moet doen die dag?

 

Ik heb last van een ochtend humeur, ik moet langzaam wakker worden en heb hiervoor minimaal een uur nodig. Dit heeft te maken met het feit dat ik al jaren de diagnose Fibromyalgie heb en enkele jaren geleden een hersen operatie heb gehad.

Ik heb medicijnen om mij beter te voelen en de dag aan te kunnen want er moet aangepakt worden en veel tijd voor jezelf is er niet meer de rest van de dag.

Dus ik maak gebruik van de vroege ochtend om lekker rustig wakker te worden. Mijn ochtend humeur gaat vooral over als ik diverse hondjes en poesjes op bed zie liggen, in de ochtend in een diepe slaap en in alle rust.

Ook zij worden rustig wakker en zo beginnen we allemaal relaxed aan de dag en worden we gezamenlijk wakker. Mijn ochtend humeur is snel verdwenen als je al die lieve diertjes om je heen hebt, zij hebben namelijk geen ochtend humeur, zij zijn altijd even vrolijk en liefdevol. Dus ja ik heb dan wel een ochtend humeur maar deze verdwijnt als sneeuw voor de zon.

 


#4 De Studente

 

Amber is studente en eigenaresse van Amber, het hondenmeisje

 

 

Welke opleiding volg je en waarom?

 

Dat is niet heel verrassend, een MBO Dierenopleiding.*

 

Je hebt ook een eigen bedrijf.

Kun je daar meer over vertellen?

 

Dat kan ik zeker!

Mijn bedrijf heet: Amber, het hondenmeisje. En ik doe hondenoppas aan huis en privé trainingen

in de regio Zeeuws Vlaanderen.

Ik vind honden geweldig en dan ook het gedrag dat ze vertonen en waarom ze dit gedrag vertonen.

Zo help ik tijdens de privé training ook vaak met gedragsproblemen.

Dat kunnen de kleinste dingen zijn, zoals trekken aan de lijn maar bijvoorbeeld ook het slopen van dingen,angst of uitvallen.

 

Wat is jouw motivatie om mensen en hun honden te helpen?

 

Ik vind het prachtig om te zien dat mens en hond op 1 lijn zitten en een hechte band hebben.

Maar dit is niet altijd het geval.

Vaak is dat omdat ze niet zo goed de taal en het gedrag van de hond kennen.

Elke hond (en dus ook elk ras) moet de kans krijgen om de juiste begeleiding te krijgen.

Zodat elke hondeneigenaar met een gerust hart de straat op kan met zijn viervoeter.

Ik help dus niet alleen met het trainen van de hond, maar eigenlijk ook met het trainen van de 

eigenaar.

 

Een moeilijke vraag voor jou misschien, maar wat is jouw favoriete hondenras (of rassen)?

 

Oooh ,dat is inderdaad een moeilijke vraag!

Ik heb zoveel rassen die ik leuk vind.

Een aantal van mijn favoriete rassen zijn; Akita (Engelse en Amerikaanse), Stafford, Bull Terrier,

Husky, Alaska Malamute, Border Collie, Australian Cattle Dog, Mechelse Herder en Kelpie.

Als ik er 1 zou moeten kiezen, zou het toch de Australian Shepherd zijn.

 

Waar zie jij jezelf in 5 jaar?

 

Hopelijk met mijn eigen huisje, boompje, beestje.

En daarnaast lekker mijn eigen bedrijf.

Als ik met honden kan blijven werken ben ik in ieder geval heel blij!

 

* Amber heeft haar studie vorige maand met succes afgerond. 

 

Meer over Amber en haar bedrijf lees je op www.amberhethondenmeisje.nl

 

 


 

 

#5 De Ondernemer

 

Lisette Kreischer en Mark Kulsdom, Chef Marketing en Media en Chef Alles

bij The Dutch Weed Burger

 

Wie of wat is The Dutch Weed Burger precies?

 

The Dutch Weed Burger Joint is onze nieuwste parel.

Na jaren lang Dutch Weed Burgers te hebben verkocht op festivals en via restaurants voelde 

het tijd om onze lang verwachte droom waar te maken.

Pal achter de Kinkerstraat in Amsterdam West vind je daarom sinds juni 2017 The Dutch Weed Burger Joint.

Een plek waar je van s'ochtends tot s'avonds  easy going  en crueltyfree kunt eten en borrelen met 

vrienden of juist een snelle hap kunt afhalen.

The Dutch Weed Burger Joint serveert 100 % vegan fastfood, verrijkt met Zeeuws zeewier uit de Oosterschelde. Naast de bekende burger vind je andere plant-based fastfood 'klassiekers' op 

het menu zoals Seawharma, Wish 'n Chips en The Dutch Weed Dog.

Ook serveert de Joint bijzonder lekkere sWeeds: 100 % vegan, ambachtelijke bereide zoete zaligheden

zoals de Galaxy Doughnut. 

Bij The Dutch Weed Burger Joint wordt niet alleen next level vegan fastfood geserveerd, maar ook 

bewustwording gecreëerd over ons eetgedrag en de impact daarvan op onze planeet. 

'Serving positive change' is dan ook het credo van deze nieuwe parel in onze hoofdstad.

 

Waarom zeewier?

 

Wij van de Dutch Weed Burger geloven dat we moeten werken met de bronnen die we hebben en de beste

toepassing van voedsel is als we het direct gebruiken voor mensen.

Zeewier is daarom wat ons betreft het nieuwe groene goud. Het groeit op zonlicht, heeft geen zoet water

of landbouw grond nodig en behoort daarnaast tot én  van de krachtigste planten van onze planeet.

Deze 'groente uit de zee' is een essentiële aanvulling op de plantaardige keuken, door de hoogwaardige

eiwitten, omega-vetzuren en mineralen die het bevat.

De Royal Kombu in onze producten wordt duurzaam geteeld in Nationaal Park Oosterschelde door

Rebecca en Jennifer van Zeewaar, de eerste duurzame zeewierboerderij in Nederland.

 

Dus jullie zeewier komt uit de Zeeuwse Oosterschelde.

Als trotse Zeeuwse zijnde vraag ik natuurlijk: Waarom daar?

 

Toen we aan het begin stonden van ons zeewieravontuur ontmoetten we wetenschapper Willem Brandenburg die

op dat moment bezig was met het telen van zeewier in de Oosterschelde. Dit bleek een groot succes.

Toen wij vervolgens onze documentaire (waar het allemaal mee begonnen is) aan het schieten waren in New

York droeg Willem het stokje over aan de dames Rebecca en Jennifer die vervolgens onder de naam Zeewaar deze zeewierboerderij verder gingen uitbouwen.

Toen wij terug kwamen uit New York en het idee van The Dutch Weedburger was ontstaan, was daar Zeewaar

om ons te voorzien van hoog kwaliteit duurzaam geteeld zeewier uit Nederland.

Precies op tijd en mooier konden we het niet wensen!

 

Waar kan ik de Dutch Weed Burger eten?

 

In ongeveer 120 restaurants in Nederland en België, of festivals en natuurlijk in onze Dutch 

Weed Joint.

Kijk op onze site voor alle locaties en de festivalplanning.

 

Een burger, okay...maar is er meer? Komt er meer?

 

We hebben onze handen uit de mouwen gestoken voor het menu van onze Dutch Weed Burger Joint.

Food for the future.

Hierdoor kun je bij ons niet alleen komen genieten van die te gekke burger maar zoals eerder gezegd

ook de Seawharma, The Dutch Weed Dog en de Wish 'n Chips.

En vergeet onze goddelijke Mylkshakes en Sweeds niet te komen proeven!

 

Hoe zien jullie de toekomst m.b.t. TDWB?

 

We zijn ver gekomen, hebben veel bereikt, en er is werk aan de winkel.

Het is helaas nog steeds normaal om dieren te eten, we produceren nog altijd op een hele inefficiënte manier voedsel en de oceaan is aan het verzuren.

Wij geloven dat de plantaardige keuken de sleutel is tot echte verandering.

Of het nou gaat om het einde van de ellende in de bio-industrie, het verduurzamen van de economie 

of totale wereldvrede.

Zolang dat niet is, gaan wij door.

Dus The Dutch Weed Burger staat een groots werelds avontuur voor de boeg!

 

 


 

#6 Het Superteam

 

De zussen Nicky en Jessie leven sinds enkele jaren Zero Waste:

Zonder (plastic) afval.

 

Emma + John, maar jullie heten Jessie en Nicky...verwarrend,of toch niet?

 

Ons blog is, ja écht, vernoemd naar onze superhelden en de hoofdpersonen uit de jaren zestig serie 

De Wrekers (The Avengers): Emma Peel en John Steed.

En we hebben ook voor Emma + John gekozen, omdat het vrij algemene namen zijn en omdat het eigenlijk iedereen kan zijn.

Dat sluit mooi aan bij onze overtuiging dat een zero waste levensstijl voor iederéén haalbaar is.

Mensen die ons volgen weten wie we zijn, het staat onder ieder blog en in de zijbalk.

Toch krijgen we soms nog mailtjes met 'Hoi Emma'.

Dan weten we meteen dat diegene ons blog niet heeft gelezen haha ;)

 

De wereld redden dus, geen gemakkelijke opgave. De hele wereld of denken jullie dicht bij huis?

 

Think global, act local!

Zero Waste is een manier van kijken naar de wereld als een holistisch geheel waarin alles met elkaar verbonden is.

Productieprocessen worden daarom niet gezien als cradle-to-grave (de traditionele manier) maar cradle-to-cradle.

Dat houdt in dat een product nadat het gebruikt is weer terug naar start, opnieuw gebruikt of verwerkt wordt en aan een tweede ( derde, vierde, vijfde) levensfase begint.

Voor ons persoonlijk is Zero Waste de weg naar een duurzaam leven zonder negatieve ecologische impact.

Die weg zélf zal niet altijd helemaal duurzaam en zeker niet zonder impact zijn, maar dat maakt het streven niet minder belangrijk!

 

Jullie bedrijf, A New Zero, is dat een verlengstuk van Emma + John?

 

Zeker. 

Met A New Zero inspireren we bedrijven én consumenten met Zero Waste gedachtegoed en een Zero Waste levensstijl.

We geven communicatie- en organisatieadvies over laagdrempelige duurzaamheid en ontwikkelen campagnes.

 

En Opgemärkt?

 

Opgemärkt is onze duurzaamheidsvereniging.

Deze hebben we samen met anderen opgericht, nog voordat we over Zero Waste gehoord hadden.

In december 2014 zijn we begonnen met leven met minder afval.

We waren toen al veel met duurzaamheid bezig en hadden een duurzaamheidsvereniging opgericht.

De doelstellingen zijn echter wel hetzelfde: laten zien dat duurzaamheid ook leuk, stijlvol en toegankelijk kan zijn.

Check ook www.duurzamehotspots.nl en www.plasticdieet.nl

 

Hoe ziet jullie toekomst er uit?

 

Als we dat eens wisten...?

We kopen nu alles lokaal, biologisch, onverpakt en in precies de juiste hoeveelheid en zijn eigenlijk net zoveel geld kwijt als een paar jaar geleden toen we groenten in plastic, maaltijdsalades en tussendoortjes in de supermarkt kochten.

Zero Waste leven kost niet veel tijd, de meeste tijd gaat zitten in het uitzoeken waar je dingen kunt kopen.

Daarom hebben we een online kaart gemaakt waar we alle winkels met onverpakte producten hebben verzameld.

Je vindt hem op de website.

Omdat het voor ons een nieuwe gewoonte is geworden kunnen we dit nog jaren volhouden.

Ondertussen willen we steeds meer mensen inspireren en de movement groter maken!